PROPERTIES OF QUASI USUFRUCT (QUASI USUSFRUCTUS) IN ROMAN LAW AS COMPARATIVE WITH TURKISH LAW

TÜRK HUKUKU İLE MUKAYESELİ OLARAK ROMAHUKUKU’NDA İNTİFA BENZERİNİN (QUASI USUSFRUCTUS)ÖZELLİKLERİ

Abstract

In Roman Law, goods are classified as consumable goods (res quae usuconsumuntur) and non-consumable goods (res quae usu non consumuntur).Consumable goods; utilizing their economic values are goods that can be consumedor disposed. The distinction between consumable goods and non-consumable goodsis particularly important about usufruct. While the right to usufruct can only beestablished on non-consumable goods in the first periods; it has been accepted thatthe right of usufruct would be valid on the consumable goods by senatus consultum with a specific will (legatum) in Principatus period. This right granted on suchgoods is expressed as quasi usufruct (quasi ususfructus). It cannot be established anordinary usufruct on consumable goods and an “unreal usufruct” can be establishedin Turkish Law.

Özet

Roma Hukuku’nda eşyalar kullanımları bakımından tüketilebilen eşyalar (res quae usu consumuntur) ve tüketilemeyen eşyalar (res quae usu non consumuntur) olarak sınıfl andırılmıştır. Tüketilebilen (consumtibilia) eşyalar; ekonomik değerlerinden yararlanılması tüketilmeleri ya da elden çıkarılmaları ile mümkün olan eşyalardır. Tüketilebilen eşyalar-tüketilemeyen eşyalar ayrımı özellikle intifa hakkında önem kazanmaktadır. İlk dönemlerde sadece tüketilemeyen eşyalar üzerinde intifa hakkı kurulabiliyorken; Principatus Dönemi’nin başlarında kabul edilen bir senatus consultum’la muayyen mal vasiyeti (legatum) ile bırakılan eşyaların tamamı üzerinde intifa hakkının geçerli olacağı kabul edilmiştir. Bu tür eşyalar üzerinde tanınan bu hak “intifa benzeri” (quasi ususfructus) olarak ifade edilmektedir. Türk Hukuku’nda da tüketilebilen eşyalar üzerinde genel bir intifa hakkı kurulamamakta ve “gerçek olmayan intifa” kurulabilmektedir.