A LEGAL ANALYSIS OF ASSIGNMENTS MADE IN ACCORDANCE WITH ARTICLE 13/B-4 OF HIGHER EDUCATION LAW NO. 2547

2547 SAYILI YÜKSEKÖĞRETİM KANUNU M. 13/B-4 HÜKMÜUYARINCA YAPILAN GÖREVLENDİRMELERİN HUKUKİTAHLİLİ

Abstract

Rector is the highest hierarchical superior of a university with hierarchicalauthority. This authority grants powers that can be used on the status and acts ofsubordinates of the superior. One of these powers is the authority to make changesin the position and duty of the subordinate. According to article 13/b-4 of the HigherEducation Law No. 2547, rectors are given the authority to change the duties and positions of the university staff when they deem necessary. Pursuant to theaforementioned article, it is suff icient for the rectors to regard the change of dutiesand places as necessary, in order to use this power. However, this authority, whichwill have significant consequences on the subordinate, must be used in line with thepublic interest and service requirements, and in this respect, the rectors’ discretionarypower cannot be said to be unlimited. In this article, characteristics of the powersvested in rectors by article 13 / b-4 Law No. 2547 will be determined. Afterwards, theconditions that are required by the jurisprudence of the Council of State and which arenecessary for the use of the authority to be lawful will be mentioned. In conclusion,the legal consequences of the use of authority (such as whether they have createdvested rights) will be discussed.

Özet

Rektör, üniversitenin en üst hiyerarşik amiri olup hiyerarşi yetkisine sahiptir. Hiyerarşi yetkisi, amire astlarının statüsü ve işlemleri üzerinde kullanılabilecek yetkiler bahşeder. Bu yetkilerden biri de astın görevinde ve görev yerinde değişiklik yapma yetkisidir. 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu m. 13/b-4’de rektörlere gerekligördüğü hallerde üniversite personelinin görev ve görev yerlerini değiştirmek yetkisi tanınmıştır. Madde uyarınca rektörlerin bu yetkisini kullanması için görev ve yer değişikliğini gerekli görmesi yeterlidir. Ancak ast üzerinde önemli sonuçlar doğuracak bu yetkinin kamu yararı ve hizmet gerekleri doğrultusunda kullanılması gerekli olup, bu açıdan rektörlerin takdir yetkilerinin sınırsız olduğu söylenemez. Bu makalede öncelikle 2547 sayılı Kanun m. 13/b-4 hükmünün rektörlere tanıdığı yetkinin niteliği tespit edilmeye çalışılacaktır. Daha sonra, Danıştay içtihatları ile oluşan ve yetkinin kullanımının hukuka uygun olması için lazım gelen şartlara değinilecek ve son olarak da yetkinin kullanımının doğurduğu hukuki sonuçlar (kazanılmış hak doğurup doğurmadığı gibi) anlatılmaya çalışılacaktır.