EVALUATION OF THE EFFECTS POST POSTPRANDIAL DISCOMFORT SYNDROME ON QUALITY OF LIFE IN EARLY TYPE 2 DIABETES MELLITUS PATIENTS

ERKEN DÖNEM TİP 2 DİYABETES MELLİTUS HASTALARINDA POSTPRANDİYAL RAHATSIZLIK SENDROMU‘NUN YAŞAM KALİTESİ ÜZERİNE ETKİLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Abstract

PURPOSE: The aim of this study was to compare the quality of life scores of patients with type 2 diabetes mellitus who had no complications, and healthy controls and to evaluate the effects of postprandial distress syndrome on quality of life. Material and methods This case control study included 59 patients with type 2 diabetes mellitus, and age and sex-matched 92 healthy individuals without any systemic disease or drug use. Gender, age, height, weight, smoking, alcohol use and presence of postprandial distress syndrome were questioned. Quality of life of the patients was evaluated through the Short Form Health Scale Test (SF-12). SF-12 scores were assessed on two sub-components: Physical Component Score (PCS) showing physical functionality and Mental Component Score (MCS) showing mental area. Results: The patient group and control group were similar in terms of gender (p=0.430), age (p=0.857), smoking (p=0.807), and alcohol use (p=0.745). The mean body mass index (BMI) of the patient group was higher than the control group (p=0.001) and the incidence of postprandial distress syndrome (p=0.001) was higher in the patient group. While the mean PCS score of the patient group was lower in univariate analysis than in the control group (p=0.006), there was no difference between the patient group and the control group in multivariate analyzes. In multivariate analyzes, MCS scores were found to be lower in patients with high BMI and postprandial distress syndrome. Conclusion: In our study, quality of life was not decreased with presence of early period diabetes. The presence of postprandial distress syndrome and higher BMI had negative effects on quality of life.

Özet

Amaç: Erken dönem komplikasyon gelişmemiş Tip 2 DiyabetesMellitus hastalarında ve sağlıklı kontrol grubunda yaşam kalitesiskorlarını karşılaştırmak ve postprandiyal rahatsızlık sendromununyaşam kalitesi üzerine etkilerinin değerlendirilmesi amaçlandı.Gereç ve yöntem: Bu vaka kontrol çalışmasına erken dönemkomplikasyon gelişmemiş olan 59 tip 2 diyabetes mellitus hastası veherhangi bir sistemik hastalığı ve ilaç kullanımı olmayan benzer yaş vecinsiyette olan 92 hasta dahil edildi. Hastaların cinsiyet, yaş, boy, kilo,sigara, alkol kullanımları, postprandiyal rahatsızlık sendromu varlığısorgulandı. Hastaların yaşam kaliteleri Kısa Form Sağlık (SF-12) ölçeğitesti aracılığıyla sorgulandı. SF-12 skorları iki alt bileşen olan fizikselişlevselliği gösteren Fiziksel Bileşen Özeti Skoru (PCS) ve zihinsel alanıgösteren Zihinsel Bileşen Özeti Skoru (MCS) ile değerlendirildi.Bulgular: Hasta grubu ile kontrol grubu cinsiyet (p=0,430),yaş (p=0,857), sigara (p=0,807) ve alkol kullanımı (p=0,745)açısından benzerdi. Hasta grubunun vücut kitle indeksi ortalamalarıkontrol grubuna göre daha yüksekti (p=0,001) ve hasta grubundapostprandiyal rahatsızlık sendromu sıklığı (p=0,001) daha fazlaydı.Hasta grubunun hesaplanan PCS puan ortalamaları tek değişkenlianalizlerde kontrol grubuna göre daha düşükken (p=0,006), çokdeğişkenli analizlerde hasta grubu ile kontrol grubu arasında farkyoktu. MCS skorlarının çok değişkenli analizlerde vücut kitle indeksiyüksek olanlarda ve postprandiyal rahatsızlık sendromu olanlardadaha düşük olduğu görüldü.Sonuç: Çalışmamızda erken dönem komplikasyon gelişmemişTip 2 diyabetes mellitus hastalarında yaşam kalitesinin diyabetleilişkili olarak düşmediği tespit edilmiştir. Postprandiyal rahatsızlıksendromunun ve yüksek vücut kitle indeksinin yaşam kalitesiüzerine olumsuz etkileri olduğu gözlemlenmiştir.