Root-based characterization of intergeneric hybrids with Triticum and Aegilops species in early vegetative and stem elongation growth stages

Erken vejetatif ve sapa kalkma gelişme dönemlerinde Triticum ve Aegilops türleriyle intergenerik hibritlerin kök bazlı karakterizayonu

Abstract

Cultivated and wild species of wheat are valuable breeding resources used for the development of new cultivars withsuperior root traits suited to drought and non-stressed conditions. The present study aimed to determine genotypes with superiorroot traits and phenotypic variability among intergeneric hybrids with Triticum and Aegilops species in the early vegetative(Z11) and stem elongation (Z31) growth stages. Results indicated that phenotypic variability in rooting depth was 3.2- and 3.4fold among the genotypes in Z11 and Z31, and it was as great as 20- and 23.8 fold for root biomass, respectively. Hierarchicalclustering among 35 genotypes for root traits in both growth stages identified four major clusters, grouping the six deep-rootedgenotypes in cluster 2 and three genotypes with high root biomass in cluster 1. In both growth stages, significant associationswere found among the root traits. Also, the relationship was stronger between the root and shoot biomass in Z11 (r2=0.83) thanin Z31 (r2=0.44). As an overall assessment, the suggested genotypes with superior root characteristics such as deep roots and/orhigh root biomass sustained in both growth stages might be used for the development of new cultivars

Özet

Buğdayın kültüre alınmış ve yabani türleri, kurak ve stres içermeyen şartlara uygun üstün kök özelliklerine sahip yeni çeşitlerin geliştirilmesi için kullanılabilecek değerli ıslah materyalleridir. Bu çalışma, erken vejetatif (Z11) ve sapa kalkma (Z31) gelişme dönemlerinde Triticum ve Aegilops türleriyle birlikte intergenerik hibritler arasındaki fenotipik farklılığı ve üstün kök özelliklerine sahip genotipleri belirlemeyi amaçlamaktadır. Araştırma sonuçları, genotipler arasında kök derinliği bakımından Z11 ve Z31 gelişme dönemlerinde sırasıyla 3.2 ve 3.4 kat, kök biyoması bakımından ise 20 ve 23.8 kat önemli bir fenotipik farklılığın olduğunu göstermiştir. Hiyerarşik kümelemede her iki gelişme döneminde kök özellikleri değerlendirildiğinde 35 genotip dört farklı gruba ayrılmıştır, gurup 1’de yüksek kök biyomasına sahip 3 genotip ve grup 2’de ise derin köklü altı genotip yer almıştır. Her iki gelişme döneminde de kök özellikleri arasında önemli ilişkiler tespit edilmiştir. Bununla birlikte, Z11’de (r2=0.83) kök ve sürgün biyoması arasındaki ilişki, Z31’den (r2=0.44) daha güçlü bulunmuştur. Genel bir değerlendirme olarak her iki gelişme döneminde de derin köklere ve/veya yüksek kök biyoması gibi üstün kök özelliklerine sahip genotipler yeni çeşitlerin geliştirilmesinde kullanılabilir.