Çocuklarda transvenöz pacemaker tedavisi deneyimlerimiz: İzlemde problem ve komplikasyonlar

Transvenous cardiac pacing in children: problems and complications during follow-up

Abstract

Objective: Transvenous permanent cardiac pacing (TPCP) has become a frequently used therapeutic modality in children. The purpose of this study was to evaluate the outcome of pediatric TPCP regarding problems and complications.Methods: Records of 155 patients (mean age 9.2±4.7 years) who underwent implantation of TPCP between 1993 and 2003 were reviewed retrospectively. Indications for pacing included atrioventricular block in 76% and sinus node dysfunction in 22% patients. In 92 patients, bradyarrhythmia was secondary to cardiac surgery. Percutaneous subclavian puncture was used for lead implantation in 96% of patients. Pacemakers were placed to the right side of the chest in 84% and in the subpectoral area in 68%. Pacing modes were VVIR in 72%, VDD in 13%, AAIR in 8%, and DDD in 7% of patients at the initial implantation time. Of all electrodes, 95% had steroid elution and 53% had an active fixation mechanism. Mean follow-up period was 37±28 (1-120) months.Results: Forty-five (29%) patients had 21 minor and 45 major complications. Forty-four of 76 revisions were due to lead problems and battery extraction. Most of the lead problems were dislodgment and stretching (n=14). Kaplan Meier analysis of lead survival did not show any difference between lead types. During the follow-up, there were three sudden unexpected deaths.Conclusions: In children, TPCP can be used safely and effectively. Although, complications are possible and sometimes lead or generator revision may be necessary, long-term outcome is favorable.

Özet

Amaç: Kalıcı transvenöz pacemaker tedavisi çocuklarda da sıklıkla kullanılan bir tedavi yöntemi olmaktadır. Bu çalışmanın amacı pil tedavisinin çocuklarda uzun dönem problem ve komplikasyonlarını belirlemektir.Yöntemler: Bin dokuz yüz doksan üç-iki bin üç yıllarında pacemaker yerleştirilen 155 hastanın (ortalama yaş 9.2±4.7 yıl) kayıtları geriye yönelik olarak incelendi. Pil gereksinimi %76 atriyoventriküler blok, %22 hastada sinüs nod disfonksiyonuydu. Bradiaritmi 92 hastada kalp cerrahisine ikincil gelişmişti. Elektrotlar %96 oranında perkütan subklaviyan girişim ile yerleştirildi. Pacemaker %84 göğsün sağ tarafına, %68 subpektoral bölgeye yerleştirildi. Pil modları %72 VVI, %13 VDD, %8 AAI ve %7 DDD şeklindeydi. Elektrotlar %95 steroid içeren, %53 aktif sabitleme mekanizmalıydı. İzlem zamanı ort 37±28 (1-120) ay olarak belirlendi.Bulgular: Hastaların 45’inde (%29), 21 minör ve 45 majör komplikasyon oldu. Revizyonların %58’i elektrot problemi ve pil çıkarılması nedeni ileydi. Elektrot problemlerin çoğunluğu yer değiştirme ve gerilme (14 kez) şeklinde oldu. Kaplan Meier yaşam analizi ile elektrot tipleri arasında istatistiksel anlamlı bir fark gösterilemedi. İzlem sırasında beklenmeyen üç ani ölüm oldu.Sonuç: Komplikasyonlar olabilmesine ve bazen elektrot ve pil revizyonu gerekebilmesine rağmen çocuklarda pil implantasyonu güvenli ve etkili bir şekilde yapılabilir.