Sol ventrikül disfonksiyonunun eşlik ettiği izole ileri aort darlığında aort kapağı replasmanı: Uzun dönem sağkalım ve ventriküler düzelme

Aortic valve replacement in isolated severe aortic stenosis with left ventricular dysfunction: Long-term survival and ventricular recovery

Yayla Eylem TUNCER, Kaan KIRALİ, Murat Bülent RABUS, Mehmet Erdem TOKER, Cevat YAKUT, Nihan KAYALAR

Abstract

Objective: The aim of this study was to assess the effects of aortic valve replacement (AVR) on the recovery of left ventricular function and the predictors for long-term survival in patients suffering from isolated severe aortic stenosis (AS) with a significant left ventricular dysfunction (LVD). Methods: This retrospective study was conducted on 46 patients with isolated severe AS and LVD [left ventricular ejection fraction (LVEF) ≤ 40%] who underwent AVR in our clinic between January 1993 and March 2006. Patients with coronary artery disease, with more than moderate aortic regurgitation (>2), with previous valve replacement or repair, and with other valve pathologies were excluded. The mean aortic valve area was 0.7±0.09 cm2. The following fourteen variables were analyzed: etiology, age (≥70 years), sex, preoperative New York Heart Association (NYHA) functional class, chronic obstructive pulmonary disease, hypertension, diabetes, peripheral arterial disease, chronic renal insufficiency, need for concomitant procedures for the ascending aorta, cardiopulmonary bypass time ≥120 min, aortic cross-clamp time ≥90 min, intraaortic balloon pump support and inotropic support. Statistical analysis for comparison of pre- and postoperative changes in clinical and functional variables was performed using Wilcoxon rank test. The predictors of early mortality after AVR were analyzed using logistic regression analysis and late survival was studied using Cox proportional regression and Kaplan Meier survival analyses. Results: Operative mortality was 8.6% with four patients. As the result of univariate logistic regression analysis, preoperative NYHA functional class ≥3 was found to be predictive of early mortality. Patients with NYHA class ≥3 had 12.6 times (OR: 12.6; 95%CI: 1.2-131.3; p=0.035) higher probability of early mortality than those with a lower NYHA class. However, multivariate logistic regression analysis demonstrated nopredictor for early mortality. A positive change was observed in the LVEF in 79.3% of survivors and the mean LVEF increased from 34.5%±3.9% to 44.7%±10.4% (p

Özet

Amaç: Bu çalışmada belirgin sol ventrikül disfonksiyonunun eşlik ettiği izole ileri aort darlığı hastalarında aort kapak replasmanının uzun dönem sağ kalım ve sol ventrikül fonksiyonu üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntemler: Bu retrospektif çalışma, Ocak 1993-Mart 2006 tarihleri arasında merkezimizde aort kapağı replasmanı uygulanmış olan, sol ventrikül disfonksiyonunun [sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (LVEF) ≤%40] eşlik ettiği izole ileri aort darlıklı 46 hasta üzerinde yürütülmüştür. Koroner arter hastalığı, orta dereceden daha ileri (>2) aort yetmezliği, daha önceden geçirilmiş kapak replasmanı veya onarımı ve diğer kapak patolojileri öyküleri bulunan hastalar çalışmaya dahil edilmediler. Ortalama LVEF %34.5±3.9 idi ve ortalama aort kapak alanı 0.7±0.09 cm2 idi. Analize toplam 14 değişken dahil edildi: Etyoloji, yaş (≥70 yıl), cinsiyet, preoperatif New York Kalp Cemiyeti (NYHA) sınıfı, kronik obstrüktif akciğer hastalığı, hipertansiyon, diyabet, periferik arteryel hastalığı, kronik böbrek yetersizliği, assandan aorta girişimleri için ihtiyaç, kardiyopulmoner baypas süresi ≥120 dk, aortik kros-klemp süresi ≥90 dk, intraaortik balon pompası desteği ve inotrop desteği. İstatistiksel analizde, ameliyat öncesi ve sonrası klinik ve fonksiyonel değişkenler Wilcoxon rank testi ile karşılaştırıldı. Erken hastane mortalite öngördürücüleri lojistik regresyon analiz, geç sağkalım ise Cox oransal regresyon ve Kaplan Meier sağkalım analizleri ile incelendi.Bulgular: Hastane mortalitesi düşük kalp debisi sendromu nedeniyle kaybedilen dört hasta ile %8.6 idi. Tek değişkenli lojistik regresyon analizde erken mortalite öngördürücüsü olarak preoperatif ≥3 NYHA sınıfı tespit edildi. Erken mortalite olasılığı NYHA sınıfı ≥3 olan hastalarda düşük NYHA sınıfı hastalara göre 12.6 kat daha fazla idi (OR: 12.6; %95GA: 1.2-131.3; p=0.035). Ancak, çok değişkenli lojistik regresyon analizine göre bir risk faktörü tespit edilemedi. Sağ kalan hastaların %79.3’ünde ejeksiyon fraksiyonunda olumlu yönde değişme gözlenmiş olup, ortalama LVEF %34.5±3.9’dan %44.7±10.4’e yükseldi (p