The early predictors of ventricular remodeling after myocardial infarction: The role of tumor necrosis factor-alpha

Akut miyokard infarktüsü sonrası ventriküler yeniden biçimlenme erken belirleyicileri: Tümör nekrozis faktör-alfa'nın rolü

Onur Sinan DEVECİ, Alper KEPEZ, Serdar AKSÖYEK, Erol TÜLÜMEN, Enver ATALAR, Kenan ÖVÜNÇ, Hilmi ÖZKUTLU, Necla ÖZER, Ferhan ÖZMEN, Ergun Barış KAYA

Abstract

Objective: Ventricular remodeling (VR) is a pathologic process characterized by progressive ventricular dilatation occurring after acute myocardial infarction (MI) leading to left ventricular systolic dysfunction. The purpose of the study was to evaluate the efficacy of plasma tumor necrosis factor alpha (TNF-α) levels to predict the left VR. Methods: This prospective observational cohort study included 72 consecutive patients with newly diagnosed MI with age ranging between 38-87 years (mean 59 ± 12 years). Control group was consisted of 30 patients with no additional systemic disease and normal coronary arteriograms. Transthoracic echocardiography was performed to all patients and controls both in the beginning of the study and in the 6th follow-up. A coronary arteriography was also performed to all patients. Patients with an increment in the diastolic volume index more than 20% in the follow-up compared with basal values included in the VR subgroup. The patient subgroup with VR consisted of 19 patients.Statistical analyses were performed using ANOVA and Kruskal Wallis tests for comparison of variables between groups. Logistic regression and ROC analyses were used for evaluation of accuracy of TNF-alpha in prediction of VR. Results: There were no significant differences between groups according to demographic characters. The basal plasma levels of TNF-α were higher in the patient subgroup with VR as compared with patients without VR and controls (14.59 ± 4.28 pg/ml vs 7.30 ± 4.48 pg/ml, and 1.64 ± 1.49 pg/ml, p < 0.001). In logistic regression analysis only TNF-α predicted the VR (OR-1.356, 95% CI 1.117-1.647). Plasma TNF-α levels with a cut-off ≥ 10.33 pg/ml were found to have 89.5% sensitivity and 79.3% specificity to predict the development of VR. Conclusion: These results demonstrate the increment of plasma TNF-α levels in the acute phase of MI and the close relationship between the TNF-α levels and VR in the patients with first MI.

Özet

Amaç: Ventriküler yeniden biçimlenme (YB), miyokard infarktüsü (Mİ) sonrası gelişebilen, sistolik disfonksiyona neden olan progresif ventriküler dilatasyon ile karakterize patolojik bir süreçtir. Bu çalışma ilk kez miyokard infarktüsü geçiren hastalarda, plazma tümör nekrozis faktör-alfa (TNF-α) seviyelerinin ventriküler yeniden biçimlenmeyi öngörmedeki etkinliğini araştırmak için planlanmıştır. Yöntemler: Bu prospektif, gözlemsel kohort çalışmasına ilk kez ST segment elevasyonlu miyokard infarktüsü geçiren, 38-87 yaşları arasında (ortalama 59±12 yıl), toplam 72 hasta dahil edildi. Koroner anjiyografide koronerleri normal olarak değerlendirilen, sistemik hastalığı bulunmayan 30 olgu da kontrol grubu olarak alındı. Plazma TNF-α seviyeleri yatış sırasında ölçüldü. Sol ventriküler sistolik ve diyastolik fonksiyonların değerlendirildiği ekokardiyografik ölçümler hem başlangıçta, hem de 6. ayda yapıldı. Tüm hastalara koroner anjiyografi de yapıldı. Altıncı aydaki ekokardiyografi sonuçlarına göre diyastol sonu volüm indeksinde bazal değerlere göre >%20 artış saptananlar YB grubuna dahil edildi. Yeniden biçimlenme grubu 19 hastadan oluştu. İstatistiksel analizde, gruplar arasında değişkenlerin karşılaştırılmasında ANOVA ve Kruskal Wallis testleri kullanıldı. Tümör nekrozis faktör-alfa’nın ventriküler YB öngörme değeri lojistik regresyon ve ROC analizleri ile araştırıldı.Bulgular: Bazal demografik ve klinik özellikler açısından gruplar arasında farklılık saptanmadı. Her iki hasta grubu arasında diyastol sonu volüm, sistol sonu volüm, diyastol sonu volüm indeksi ve sistol sonu volüm indeksi bakımından istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı. Bazal plazma TNF-α düzeyleri YB olan hastalarda YB olmayan ve kontrol grubu hastalara göre belirgin olarak daha yüksekti (14.59±4.28 pg/ml karşı 7.30±4.48 pg/ml, 1.64±1.49 pg/ml, p