Bosentan diyabetik farelerde kollajen-1 ve fibrozis ile ilgili büyüme faktörlerinin salınımını düzeltir

Bosentan ameliorates the expression of fibrotic related growth factors and collagen-1 in diabetic mice

Abstract

Objective: To investigate the potential beneficial effect of bosentan in ameliorating fibrotic agents in diabetic mice. Methods: Male 6-week old C57BL/6 mice were divided into 3 groups (N=20): Control group, diabetes mellitus (DM) group and DM-B group (diabetes with bosentan group). Streptozotocin (STZ) was injected as 200 mg/Kg for single dose, i.p. (intraperitoneal injection). Fasting blood glucose (FBG) was measured at 0-, 1-, 2-week after STZ injection to confirm that diabetes was induced in the mice. Bosentan (100mg/Kg) and placebo was given i.g. (intragastric administration) once a day immediately after STZ injection for 18 weeks. The mRNA expression of tissue growth factor beta (TGF-b), connective tissue growth factor (CTGF), vascular endothelial growth factor (VEGF) and collagen-1 were evaluated by RT-PCR and real-time PCR. Differences in the data between the groups were compared by Student t-test for independent samples. Results: After 18 weeks of diabetic situation, FBG of DM-B mice was significantly higher than that of control mice and was similar with that of DM mice (DM mice vs. control mice, p

Özet

Amaç: Diyabetik farelerde fibrotik ajanların düzeltilmesinde bosentanın potansiyel yararlı etkilerinin araştırılması. Yöntemler: Altı haftalık erkek C57BL/6 fareler, üç gruba ayrıldı (n=20): Kontrol grubu, DM grubu (diyabet grubu) ve DM-B grubu (bosentan gruplu diyabet). Streptozotosin (STZ) 200 mg/Kg tek bir doz olarak periton içine enjekte edildi. Farelerde diyabet oluştuğunu teyit etmek için STZ enjeksiyonundan 0-, 1-, 2- hafta sonra açlık kan şekeri ölçüldü. On sekiz hafta süre ile STZ enjeksiyonundan hemen sonra günde bir kez i.g. (intragastrik) bosentan (100mg/Kg) ve plasebo verildi. Doku büyüme faktörü beta (TGF-b), bağ doku büyüme faktörü (CTGF), vasküler endoteliyal büyüme faktörü (VEGF) ve kolojen-1in mRNA salınımı RT-PCR ve gerçek zamanlı PCR ile değerlendirildi. Gruplar arasındaki verilerin farkları bağımsız örneklem Student t-testi ile karşılaştırıldı. Bulgular: Diyabetik durumun 18 hafta sonrası, DM-B farelerinin FBGsi, kontrol farelerinden yüksekti ve DM farelerindekine benzerdi (DM fareler vs. kontrol fareler, p