‘Paradoxical Doubleness’ in Elie Wiesel’s Night

Abstract

Elie Wiesel’s (1977) oft quoted statement “if the Greeks invented tragedy, the Romans theEpistle, the Renaissance the Sonnet, our generation invented a new literature, that of testimony” (9)captures the centrality of the notion of bearing witness to key formal developments within twentiethcentury literature. Although this new genre underlines a range of issues, such as the importance ofauthorship or the author’s relationship to history, or the historical text, it problematizes the issue of“identification”. Yet the problem with the issue of identification in Holocaust testimonies is that the formencourages identification, as it is commonly written in realist style of the nineteenth century, while thecontent prohibits it, as otherwise it would generalize the experience of the protagonist. Robert Eaglestonecalls this problem as “paradoxical doubleness” (119). This article takes the cue from Eaglestone’sproposition to suggest that in Wiesel’s memoir Night, the use of a child protagonist opens a path for thereader to identify with the protagonist, as his narrative voice lacks self-consciousness, and thus ischaracterized by its objectivity, observant and henceforth, didactic, imitating a 19th century realistdiscourse. Yet he intentionally disrupts the moments of reality with fantasy, which makes it his ownpersonal experience thus avoiding any kind of identification. In consequence, this article will claim thatWiesel both encourages and discourages identification, so that he will both testify to the reality of thecamps while creating a powerful personal story. By so doing, he is able to find a resolution to thefundamental debate of how to narrate camp experiences that are beyond language.

Özet

Tanıklık etme kavramının 20. yüzyıl edebiyatındaki temel gelişmeler içerisindeki önemini, Elie Wiesel’in (1977) sık alıntılanan “eğer trajediyi Hellenler; risaleyi Romalılar, soneyi Rönesans ortaya çıkardıysa, bizim kuşağımız ise yeni bir tür edebiyat icat etti: tanıklık edebiyatı” (9) ifadesi yansıt maktadır. Her ne kadar bu yeni tür, yazarlığın önemi veya yazarın tarih gibi konularla ilişkisine vurgu yapsa da, aslında “özdeşim” konusunu irdelemektedir. Soykırım ifadeleri, biçim olarak 19. yüzyılın gerçekçi yazımıyla özdeşleşmiş olsa da; içerik kahramanın deneyimini genelleyeceği için bu özdeşleşmeyi engellemektedir. Dolayısıyla, özdeşim ile ilgili bir problem ortaya çıkmaktadır ve Robert Eaglestone bu durumu “paradoksal çift anlamlılık” olarak adlandırmaktadır. Bu makale, Eaglestone’un ifadesini örnek alarak, Wiesel’in anı yazısı olan Gece eserinde çocuk kahramanın yer almasının ve kahramanın öz bilince sahip olmamasının okuyucunun kahraman ile özdeşleşmesine yol açtığını tartışmaktadır. Bu yüzden de eser, objektif, gözlemci ve de öğretici özellikler taşıyan 19. yüzyıl gerçekçi söylemini andıran özelliklerle nitelendirilmiştir. Fakat kahraman, gerçeklik anlarını hayal gücü ile bölmektedir. Bu nedenle, bu makale yazarın bir anlatım aracı olarak “paradoksal çift anlamlılığı” kullanarak, hem kampların gerçekliğini tarihsel bir bakış açısı ile yansıttığını, aynı zamanda da kişisel bir hikâye yaratarak kendi tecrübesini genelleme yapmadan anlattığını savunacaktır. Bunu yaparak, yazar Soykırım edebiyatının temel sorunu olan, soykırımın dil ötesinde bir tecrübe olduğunu bu sebeple de anlatılmasının çok zor olmasını çözümlemiştir.