Overvıew Of Enis Akın's Dağdaki Emirler In The Context Of Intertextuality

Abstract

The concept of intertextuality, which is based on the different relations such as similarity, closeness, contrast, and quotation, which a text establishes directly or indirectly with other texts, isone of the most important elements of postmodernist literature. Although it was first used by JuliaKristeva as a literary critical term in the 1960s, the awareness of intertextual relationships is quiteold. Because it is known that basically every text is part of the construction of a great text as LaBruyere's pointed out "Everything has been said before" and "For seven thousand years people haveexisted and they have been thinking." However, resolving and analyzing the relationships betweenthese parts varies in parallel with the cultural background of the reader. Therefore, the reader as theanalyzer of the intertextual relationships is the most active part of the theory of intertextualityamong the trio of writer, text, and reader. Enis Akın has established a wide network ofintertextuality in the poems in his work Dağdaki Emirler with holy books, religious stories, poets,news texts and ideological discourses. There are different methods of intertextuality depending onthe form of its construction. Among these methods, reference, allusion (closed intertextualrelationship), parody and pastiche (opened intertextual relationship) are the main techniques usedin this work.

Özet

Bir metnin doğrudan ya da dolaylı olarak başka metinlerle kurduğu benzerlik, yakınlık, zıtlık, alıntı gibi farklı ilişkiler esasına dayanan metinlerarasılık kavramı postmodernist edebiyatın önemli unsurlarından biridir. Terimsel anlamda ilk olarak 1960’lı yıllarda Julia Kristeva tarafından kullanılsa da metinlerarasılığın kullanım geçmişi oldukça eskidir. Çünkü La Bruyere’nin “Her şey daha önce söylenmiştir.” ve “Yedi bin yıldır insanlar vardırlar ve düşünmektedirler.” sözlerinin işaret ettiği gibi temelde her metnin daha önce inşa edilmiş büyük metinlerin bir parçası olduğu bilinmektedir. Ancak bu parçaların arasındaki ilişkileri çözmek ve analiz etmek okurun kültürel birikimi ile paralel olarak değişkenlik göstermektedir. Dolayısıyla metinlerarası ilişkinin çözümleyicisi olarak okur; yazar, metin, okur üçlüsünden metinlerarasılık kuramının en aktif tarafıdır. Enis Akın, Dağdaki Emirler adlı eserindeki şiirlerde kutsal kitaplarla, dinîkıssalarla, şairlerle, haber metinleriyle ve ideolojik söylemlerle geniş bir metinlerarasılık ağı kurmuştur. Metinlerarasılığın kuruluş biçimine bağlı olarak farklı yöntemleri vardır. Bu yöntemlerden gönderge, anıştırma (kapalı metinlerarası ilişki), parodi, pastiş (açık metinlerarası ilişki) eserde kullanılan başlıca tekniklerdir.