Histopathological evaluation of the arterial wall damage in upper limb injuries

Üst ekstremite yaralanmalarında arter duvarı hasarının histopatolojik değerlendirmesi

Mehmet ÇAKICI, Ugursay KIZILTEPE, Çağdaş BARAN, Oktay KORUN, Mustafa SEREN, Ünsal HAN, Evren ÖZÇINAR

Abstract

Background: This study aims to evaluate the upper limb crush injuries according to the histopathological changes in the arterial vessel and to report the early and late clinical outcomes.Methods: We retrospectively analyzed of prospectively collected data of 12 patients (9 males, 3 females; mean age 33.3±11.7 years; range 18 to 57 years) with an upper extremity crush injury between February 2011 and November 2013. All the patients had a Mangled Extremity Severity Score of ≥7 and all had strong signs of vascular injury. Vascular reconstruction was performed after orthopedic stabilization. Digital subtraction angiography was routinely performed after hemodynamic stabilization. During the revascularization procedure, injured arterial vessels were harvested and stored in the formalin solution. The presence of endothelial swelling, intimal thickening, cellular vacuolization in the muscle layer, edema in the tunica media, and extent of the necrosis were evaluated.Results: Injuries were due to work-related accidents in five patients and motor vehicle accidents in seven patients. Vein graft interposition was performed in all patients (12; 100%). Primary patency rate was 75% and one patient died (30 -day mortality 8.3%). Three amputations were performed 12 patients. The median follow-up was 3.2 (range: 2.1 to 3.7) years. Microscopic examination of the specimens collected revealed vascular congestion and thrombus formation, progressive subintimal dissection, and rupture of the membrane of elastic interna.Conclusion: Our study results suggest performing limb salvage procedures, even if the Mangled Extremity Severity Scores indicate amputation.

Özet

Amaç: Bu çalışmada, üst ekstremite ezilme yaralanmaları arter duvarındaki histopatolojik değişikliklere göre değerlendirildi ve erken ve geç dönem klinik sonuçlar bildirildi. Çalışma planı: Şubat 2011 - Kasım 2013 tarihleri arasında üst ekstremite ezilme yaralanması olan 12 hastanın (9 erkek, 3 kadın; ort. yaş 33.3±11.7 yıl; dağılım 18-57 yıl) prospektif olarak toplanan verileri retrospektif olarak incelendi. Hastaların tümünün Ezilmiş Ekstremite Şiddet Skoru ≥7 idi ve tümünde ciddi vasküler yaralanma bulguları vardı. Ortopedik stabilizasyon sonrasında vasküler rekonstrüksiyon yapıldı. Hemodinamik stabilizasyon sonrasında, rutin olarak dijital substraksiyon anjiyografi çekildi. Revaskülarizasyon işlemi sırasında, hasarlı arter damarları çıkarıldı ve formalin solüsyonunda saklandı. Endotelyal şişme, intimal kalınlaşma, kas tabakasındaki hücresel vaküolizasyon, tunika medyadaki ödem ve nekrozun derecesi değerlendirildi. Bulgular: Yaralanma beş hastada işe bağlı kazalar ve yedi hastada motorlu araç kazaları ile ilişkiliydi. Tüm hastalara ven greft interpozisyonu uygulandı (12; %100). Primer açıklık oranı %75 idi ve bir hasta kaybedildi (30 günlük mortalite %8.3). On iki hastada üç amputasyon yapıldı. Medyan takip süresi 3.2 (dağılım: 2.1-3.7) yıl idi. Alınan örneklerin mikroskopik incelemesinde vasküler konjesyon ve trombüs oluşumu, ilerleyici subintimal diseksiyon ve elastik internanın membranında yırtılma olduğu belirlendi. Sonuç: Çalışma sonuçlarımız Ezilmiş Ekstremite Şiddet Skoruna göre amputasyon endikasyonu olsa da, ekstremite kurtarma işlemlerinin uygulanmasını önermektedir.