The fate of a thoracoabdominal aortic bypass graft 10 years after surgery in a child with the middle aortic syndrome

Orta aort sendromlu bir çocukta torakoabdominal aortik baypas greftinin10 yıl sonraki akıbeti

Abstract

A13-year-old boy who underwent thoracoabdominal aortic bypass when he was three years old for middle aortic syndrome was admitted with fatigue and need for an increased dose of antihypertensive mediations. The graft was patent, but there were stenoses at the juxta-proximal and juxta-distal anastomosis sites. A partial benefit was gained with endovascular stenting. Although postponement of surgery, until the child reaches full growth is preferred, surgery remains the inevitable treatment of choice in patients with middle aortic syndrome. In contrary, it is important to use the graft as large as possible during the initial operation to avoid patient-graft mismatch in the future.

Özet

Orta aort sendromu nedeniyle üç yaşında torakoabdominal baypas uygulanmış olan 13 yaşındaki bir erkek çocuk, çabuk yorulma ve antihipertansif tedavi dozundaki artış gerekliliği nedeniyle başvurdu. Greft açık olmakla birlikte, proksimal ve distal anastomoz yakınında darlıklar izlendi. Endovasküler stentleme ile kısmen fayda sağlandı. Çocuğun tam büyüme potansiyeline ulaşmasına kadar cerrahi tedavinin ertelenmesi tercih edilse de, orta aort sendromlu hastalarda cerrahi kaçınılmaz bir tedavi seçeneğidir. Buna karşın ilk ameliyat sırasında mümkün olan en geniş greftin kullanılması, gelecekteki hasta-greft uyumsuzluğundan kaçınmak için önem arz etmektedir.