Heart transplant recipient survivor from COVID-19: The first case of Turkey

Güle ÇINAR, Bahadır İNAN, Cahit SARICAOĞLU, Alpay AZAP, Mehmet ÇAKICI, Ahmet Rüçhan AKAR, İrem DİNÇER, Tamer SAYIN

Abstract

Any highly infectious and rapidly spreading disease is a primary concern for immunocompromised solid organ transplant recipients. The number of data about the spectrum of clinical illness, the treatment modalities, and the outcomes of COVID-19 in this vulnerable population is scant and still remains empirical. Herein, we report the first COVID-19 case of a heart transplant recipient in Turkey who presented with fever, postnasal discharge, and myalgias for two days. The possibility of lung involvement was ruled out by thoracic computed tomography. Despite stable vital signs, we reduced the intensity of immunosuppressive therapy and maintained home self-isolation promptly. We also commenced a five-day course of hydroxychloroquine 200 mg q12h initially. After confirmation of real-time reverse-transcriptase-polymerase-chain-reaction testing of the nasopharyngeal swab positive for COVID-19, the patient was hospitalized. After a loading dose of favipiravir 1,600 mg b.i.d., the patient received a five-day course of favipiravir 600 mg q12h. He was discharged with cure after 23 days of hospital isolation and treatment. In conclusion, treatment process can be affected by the daily electrocardiography, hand-held portable echocardiography, myocardial injury markers, and pulse oximeter for self-monitoring in the follow-up of previous heart transplant recipients suffering from COVID-19. The lack of treatment protocols in the solid organ transplant recipients with COVID-19 infection and the controversies about the protective effect of immunosuppression invite a global and update discussion.

Özet

Oldukça bulaşıcı ve hızla yayılan herhangi bir hastalık, bağışıklığı zayıflamış solid organ nakli alıcıları için başlıca endişe kaynağıdır. Bu savunmasız popülasyonda klinik hastalık spektrumu, tedavi yöntemleri ve COVID-19 sonuçlarına ilişkin veriler yetersizdir ve halen ampirik düzeyde kalmaktadır. Bu yazıda, iki gün boyunca ateş, postnazal akıntı ve miyalji ile başvuran bir kalp nakli alıcısında Türkiye’deki ilk COVID-19 olgusu sunuldu. Akciğer tutulumu olasılığı, toraks bilgisayarlı tomografisi ile dışlandı. Stabil seyreden vital bulgulara rağmen, immünsüpresif tedavi yoğunluğu azaltıldı ve hasta derhal evde izolasyona alındı. Ayrıca başlangıçta her 12 saatte bir 200 mg olmak üzere beş gün süreyle hidroksiklorokine başlandı. Nazofarengeal sürüntü örneğinde COVID-19 için gerçek zamanlı revers transkriptaz polimeraz zincir reaksiyon testinin pozitifliği doğrulmasından sonra, hasta hastaneye yatırıldı. Günde iki kez 1600 mg favipiravir yükleme dozundan sonra, beş gün süreyle her 12 saatte bir 600 mg favipiravir verildi. Hasta, 23 günlük hastane izolasyonu ve tedaviden sonra şifa ile taburcu edildi. Sonuç olarak, kalp nakli geçirmiş bir alıcının COVID-19 hastalığı mücadelesinde günlük elektrokardiyografi, günlük portatif ekokardiyografi, miyokard hasarının belirleyicileri ve oksimetre ile satürasyon takipleri tedavi süreçlerini etkileyebilir. COVID-19 ile enfekte olan solid organ nakli alıcılarında tedavi protokollerinin eksikliği ve immünsüpresyonun koruyucu etkisine ilişkin çelişkiler, evrensel ve güncel bir tartışma gerektirmektedir.