The Last Book Written on Sahabe Biography in Andalus: Abu Musa er-Ruayini and His Jami’

Abstract

There have been many researches about the companion (sahabi) generation that is considered to be very important in all disciplines of Islamic studies. In these researches, it is discussed whether if some one is a sahaba or not, based on the reports from the narrations and historical data. Due to the nature of the genre, any produced work in the field must be linked to the previous literature. Written by an Andalusian hadith scholar in the VII. Century and being widest in the scope for identifying the companions, al-Cami did not gain enough attention in the later literature. In this article, Ruayni’s work al-Cami’s sources, systematic and impact will be studied.

Özet

İslamî ilimlerin tamamı tarafından önemli kabul edilen sahabe neslinin tespiti için çeşitli çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmalarda rivayet ve tarihi bilgilerden hareketle bir kimsenin sahâbî olup olmadığı belirtilmiştir. Bu türün doğası gereği, yazılan eserler de genelde kendinden öncekilerle bağlantılı olarak telif edilmiştir. Hicrî VII. yüzyılda Endülüslü bir muhaddis tarafından kaleme alınan ve kendi zamanına kadar telif edilen en geniş sahabe tespit çalışması olan el-Câmi’ isimli eser ise yazıldığı dönem sonrasında yeterince ilgi görmemiştir. Bu makalede mezkur eserin müellifi Endülüslü muhaddis Ruaynî ve Câmi adlı eseri, eserin kaynakları, sistematiği ve etkileri dikkate alınmak suretiyle değerlendirilecektir.