A Badawi Practising Certificate (Ijazatnama) And Some Remarks About Tariqat Certificates

Bir Bedeviyye İcâzetnâmesi ve Tarikat İcâzetnamelerine Dair Bazı Meseleler

Abstract

Characterized by tahalluk and tahakkuk, sufism has acquired a distinguished place among other principle-based Islamic disciplines and thus been accepted as a specialized field of knowledge (‘ilm-i mahsûs). Since a practical aspect is essential to sufism, various sufi orders (tarîqat) have flourished and diversified over the course of time. In this respect, practicing certificates (ijazatnâma) play a central part in traditions of sufi orders because they authorize competency and merit in sufi knowledge. They are also a matter of interest in studies on the history of sufism because they incorporate an authentic line of succession in a sufi order. The status and utilization of tarikat elements like initiation (biat), succession (silsila), rituals, and conventions (âyin-erkân) have been widely ignored in studies of sufism and Islam. Again, interacting and mutually expounding relations between sufi knowledge and manifestations of sufi life have been, to a great extent, disregarded. From this point of view, rather than thinking about tarikat elements as nonreligious means and ends vitiating religious life and practices, more productive for religious thought is to regard those elements as instances whereby a religious tendency maintains a rational attitude. The following is the original Arabic text, presented with a Turkish translation, of a practicing certificate (ijazatnâma) conferring full authority of Badawi caliphate/sheikhdom on Muzıka-ı Hümâyun colonel Sheikh Mehmed Şevki Efendi, accredited by Musullu Said Efendi, the sheikh of Beylerbeyi İstavroz Dergâhı.

Özet

Tasavvuf tahalluk ve tahakkuk olguları ile, ilkelerden hareket eden diğer İslâmî disiplinler gibi seçkinleşmiş, bu bakımdan özel bir ilim (ilm-i mahsûs) olarak kabul edilmiştir. Tasavvufun amelî yönünün vazgeçilmezliği tarikat geleneklerinin gelişip zenginleşmesine imkan hazırlamıştır. Bu yüzden tarikat geleneğinde önemli bir yeri olan icâzetnâmeler, tasavvuf ilminde ehliyetin ve liyâkatin tescili olduğu gibi tarikatin sahih silsilesini ihtiva etmesi bakımından tasavvuf tarihi araştırmalarında ilgiyi hak etmektedir. Oysa biat, silsile, icâzetnâme, âyin-erkân gibi tarikat olgularının İslâm dini ve tasavvufu içindeki mevkii ve istimâli göz ardı edilmiş, tasavvuf ilmi ile tasavvufî hayatın tezahürleri, birbirlerini şerh eden, karşılıklı etkileşen tabiatları itibara alınmamıştır. Bu sebeple tarikat olguları hakkında, dinî olmayan niyet ve araçların dinî hayat ve pratikleri ifsad ettiğini düşünmek yerine dinî bir niyeti taşımakla birlikte akılcı bir tutumu dışta bırakmayan bir eğilimin eseri olduğunu düşünmek dinî düşünce açısından daha verimlidir. Aşağıda Arapça aslını ve tercümesini takdim ettiğimiz icâzetnâme Beylerbeyi İstavroz Dergâhı şeyhi Musullu Said Efendi eliyle tam yetkili bir Bedevî halifesi/şeyhi olmak üzere halifesi Muzıka-ı Hümâyun miralayı Şeyh Mehmed Şevki Efendi’ye verilmiştir.