Karaciğer transplantasyonu yapılacak kişilerde kardiak incelemenin rolü

Abstract

Objectives and background Orthotopic liver transplantation is both a difficult and demanding sur¬gical procedure. Because end-stage liver disease affects most organ systems, it is not unexpected that some deg¬ree of cardiovascular dysfunction is present in at least some individuals being evaluated for liver transplanta¬tion. Thus, all potential liver transplant recipients have undergone a full cardiac evaluation prior to being accep¬ted for possible transplantation. The goal of this study was to review the components of the cardiovascular eva¬luation utilized at the Oklahoma Transplantation Insti¬tute and to determine the overall usefulness of the indi¬vidual component of the evaluation and the ability of the evaluation process to identify individuals at high risk for a cardiac misadventure during LTx as well as iden¬tify candidates deemed unacceptable to risks for LTx be¬cause of this heart disease. Between June 25, 1993 and June 30, 1995 a total of 154 consecutive patients with chronic liver disease were eva¬luated for orthotopic liver transplantation at the Okla¬homa Transplantation Institute, Baptist Medical Center of Oklahoma. The primary liver disease of each was es¬tablished utilizing a battery of a specific serologic and biochemical tests, ultrasonographic and abdominal to-mographic findings and a review of all available clini¬cal and liver biopsy data. Hepatic copper and hepatic iron levels were measured in each case utilizing tissue obtained from the removed disease liver. Each liver transplantation (LTx) candidate underwent a full cardiac evaluation consisting of nuclear ventriculog-raphy to estimate left ventricular ejection fraction (LVEF) (at rest and during exercise), right ventricular ejection fraction (RVEF), cardiac output, stroke volume and car¬diac index; uptake images using thalium and adenosine to identify any foci of transmural cardiac ischemic or fi¬xed defects; and echocardiography to define the dimensi¬ons of the various cardiac chambers, wall thicknesses, cardiac contractility and morphology of the cardiac val¬ves. Finally coronary arteriography was performed in 26 patients (16.9%) was strongly suspected. Clinically impor¬tant coronary artery disease. All of the cardiac evaluati¬ons were performed by a single cardiologist.Eight of the 154 potential LTx candidates (5.2%) were determined not to be eligible for liver transplantation because of an inadequate cardiac status. 41 of the rema¬ining 146 patients (22.5%) underwent liver transplanta¬tion. The remaining 105 subjects have hot been transp¬lanted for a variety of reasons. Eight of the 41 (19.5%) transplanted patients had a clinically advanced cardiac problem recognized prior to LTx. Four of these 8 requ¬ired a specific cardiac intervention prior to liver transp¬lantation consisting of coronary bypass surgery (n~ 1), coronary artery balloon dilatation (n= 2) or pericardiec-tomy (n= 1). The remaining 4 patients required no pret-ransplant cardiac intervention and were transplanted. None of these experienced any cardiac complications du¬ring the LTx procedure. Only one patient experienced a specific postoperative cardiac complication. This indivi¬dual experienced an episode of high grade A-V block re¬quiring placement of a cardiac pacing. Based upon this study it can be concluded that coronary artery disease per se is not an absolute contraindication for liver transplantation. With appropriate treatment, liver transplantation can be performed safely in indivi¬duals with confounding cardiac disease. Nuclear ventri-culography and echocardiography are essential proce¬dures in evaluating potential liver transplant recipients. Coronary arteriography is indicated in selected cases with evidence of cardiac ischemia or infarction based upon the clinical history, examination and other nonin-vasive cardiac evaluation procedure.

Özet

Kronik karaciğer hastalığının son devresinde çoğu organlar etkilendiğinden dolayı karaciğer transplantas¬yonu için tetkik edilen hastaların bir kısmında kardi-ovaskuler fonksiyon bozukluğu olması beklenir. Bu ça¬lışmanın amacı Oklahoma Transplantasyon Enstitüde transplantasyon için tetkik edilen hastalarda yapılan kardiouaskuler incelemeleri gözden geçirmek, bulunan ciddi kalb probleminden dolayı transplantasyon yapıla¬mayan hastaların yanısıra transplantasyona gene kalb problemi nedeniyle yüksek risk taşıyarak alınan hasta¬ların transplantasyon süresince bu tetkiklerin hastalığı tanımlamadaki geçerliliklerini ve sonuçlarını incele¬mekti. Kronik karaciğer hastalıklı 154 hasta karaciğer transp¬lantasyonu için Oklahoma Transplantasyon Enstitüde incelendi. Her birinin primer hastalığı spesifik serolojik ve biyolojik testlerle, ultrasonografi, abdominal tomog¬rafi, ve karaciğer biyopsi bulgularıyla tanımlandı. Ka¬raciğer transplantasyonu için aday olan her hastaya sol ventrikul ejeksiyon fraksiyonu (istırahatte ve eksersiz-de), sağ ventrikul ejeksiyon fraksiyonu, kardiak outpu-tu, stroke volumu, kardiak indeksi hesaplamak için nükleer ventrikulografi, thallium ve adenosine kullanı¬larak şintigrafik görüntüleme tetkikleri, kalb kapakları¬nı, kardiak kontraktiliteyi, duvar kalınlığını ve kalb odacıklarının büyüklüklerini göstermek için ekokardi-ografi yapıldı. Diğer testleri pozitif olan veya belirgin koroner arter hastalığı öyküsü bulunan 26 hastaya ko-roner anjiografi yapıldı. Tüm bulgular tek bir kardiolo-jist tarafından değerlendirildi. Transplantasyon adayı 154 hastanın 8'i (%5.2) transp¬lantasyon için kalb problemleri nedeniyle uygun bulun¬madı. Geri kalan 146 hastanın 41'ı (%22.5) karaciğer transplantasyonuna gitti. Yüz beş hasta ise değişik ne¬denlerle transplante edilemedi. Transplantasyon yapı¬lan 41 hastanın 8'inde (%19.5) transplantasyondan ön¬ce tanımlanmış klinik olarak belirgin kalb problemleri vardı. Bunlardan dördüne transplantasyon öncesi koro¬ner bypasş cerrahisi (1 hasta), koroner arter balon dila-tasyonu (2 hasta)'ve perıkardiektomi (1 hasta) yapıldı. Geri kalan 4 hastaya spesifik bir yaklaşımda bulunulmadan transplantasyon yapıldı. Hiçbirinde transplan¬tasyon süresince kardiak bir komplikasyon oluşmadı. Sadece bir hasta postoperatif dönemde atrioventriküler blok geliştirdiğinden kardiak pace maker konuldu. Bu çalışma esas alındığında, koroner arterhastalığı varlığının karaciğer transplantasyonu için kesin bir kontrendikasyon olmadığı görülür. Uygun bir yak¬laşımdan sonra karaciğer transplantasyonu güvenli bir şekilde yapılabilir. Nükleer ventrikulografi ve ekokar-diyografi hastaların kalb yönünden değerlendirilmesin¬de yapılması uygun olan testlerdir. Koroner arteriografi kardiak iskemi, infarktüs bulguları olan hastalara uy¬gulanmalıdır.