Kronik hepatit B enfeksiyonu olan çocuklarda otoimmun antikor pozitifliği ve interferon alfa tedavisinin etkisi

Autoantibodies in children with chronic hepatitis B infection and the influence of interferon alpha

Abstract

Background/aims: One of the serious side effects of interferon–α (IFN) is the possible induction of autoimmunity. However, data concerning children with chronic hepatitis B (HBV) infection is limited with conflicting results. The aim of this study was to evaluate the frequency of autoantibody positivity in children with chronic HBV infection and to assess whether IFN treatment has any influence on exacerbation of serological or clinical parameters of autoimmunity. Methods: 61 children (32 female, mean age 7.5±3.8 years) were evaluated in two groups. Group I (29 patients) received 5x106 U/m2 IFN-α and group II (32 patients) 10x106 U/m2 IFN–α three times per week for six months. Autoantibody levels (anti-TPO, anti-Tg, AMA, ASMA, LKM-1, ANA, ds-DNA) and Ig G, A and M were analyzed before and after IFN treatment and 12 months after completion of therapy. Results: No significant difference in autoimmune antibody positivity rate was observed between the two groups when compared at the beginning of the study and at the end of IFN treatment separately. SMA positivity rate was shown to significantly increase in group I after treatment was completed (p<0.05). None of the patients positive for autoantibodies showed further laboratory or clinical signs of autoimmunity. Thyroid hormones were within normal range in patients positive for anti-thyroid antibodies; however, thyrotropin-releasing hormone (TRH) stimulation test revealed subclinical hypothyroidism. All antibodies disappeared 12 months after completion of therapy. Overall, autoantibody positivity, pre- and posttreatment, were 16.3% and 54%, respectively (p<0.05). Age, sex, hepatitis activity index (HAI) score, HBV load and the dose of IFN had no influence on autoantibody formation. Complete and sustained response rates were similar in children with and without autoantibody. Conclusions: Autoantibody formation may occur in children with chronic HBV infection. IFN treatment leads to significant autoantibody formation, but this causes no organ dysfunction except for antithyroid antibodies associated with subclinical hypothyroidism. These results suggest that neither the presence of autoantibodies in choronic hepatitis B nor their development during IFN therapy is associated with severe autoimmune disorders in children with chronic HBV infection.

Özet

Amaç: Interferon α (IFN) tedavisinin ciddi yan etkilerinden biri de otoimmunitenin tetiklenebilmesidir. Ancak kronik hepatit B’li (HBV) çocuklarda bu konuda fazla veri yoktur ve sonuçlar tartışmalıdır. Bu çalışmanın amacı, kronik HBV enfeksiyonu olan çocuklarda otoantikor pozitifliğinin sıklığını araştırmak ve IFN tedavisinin otoantikor gelişimi ve klinik bulgular üzerine katkısının olup olmadığını belirlemektir. Yöntem: 61 çocuk (32 kız, ort. yaş 7.5 ± 3.8 yıl) iki grupta incelendi. Grup I’e (29 hasta) IFN- α 5 x 106 U/m2 dozunda, grup II’ye (32 hasta) IFN- α 10x 106 U/m2 dozunda, haftada 3 gün 6 ay süre ile uygulandı. IFN tedavisi öncesi, IFN tedavisi sonrası ve tedavi bitiminden 12 ay sonra antikor düzeylerine ( anti-TPO, anti-Tg, AMA, ASMA, LKM-1, ANA, ds-DNA) ve Ig G, A and M düzeylerine bakıldı. Bulgular: Tedavi öncesi ve tedavi sonrası gruplar arasında antikor pozitiflik oranı bakımından anlamlı faklılık saptanmadı. Grup I’de SMA pozitifliğinin tedavi sonrasında anlamlı olarak arttığı görüldü (p< 0.05). Otoantikor pozitifliği gösteren hastaların hiçbirinde klinik ve labarotuvar olarak otoimmunite bulguları yoktu. Antitiroid antikorları pozitif bulunan hastalarda tiroid hormonları normal sınırlardaydı; ancak TRH uyarı testi ile subklinik hipotiroidizm olduğu gösterildi. Tedavi kesiminden 12 ay sonra tüm otoantikorlar negatifleşti. Tüm hastalar ele alındığında, toplam otoantikor pozitifliği tedavi öncesi %16.3 iken tedavi sonrasında % 54 bulundu (p<0.05). Otoantikor oluşumu ile yaş, cinsiyet, HAI skoru, HBV yükü ve IFN dozu arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı. Otoantikor pozitifliği olan ve olmayan çocuklarda tam ve kalıcı cevap oranları birbirine benzerdi. Sonuç: Kronik HBV’li çocuklarda otoantikor gelişebilir. IFN tedavisi antikor oluşumunu artırmakla birlikte subklinik hipotiroidizm ile ilişkili antitiroid antikorları dışında herhangi bir organ disfonksiyonuna neden olmamaktadır. Bu sonuçlar kronik hepatit B enfeksiyonun gidişi sırasında ya da IFN tedavisi ile otoantikor gelişiminin olabileceğini ancak bu durumun ciddi otoimmun hastalıklara yol açmadığını göstermiştir.