Journals / Turkish Journal of Gastroenterology / 2006 / Cilt: 17 - Sayı: 2
Kronik hepatit C hastalarında pegile interferon alfa 2a ya da 2b artı ribavirinin etkinliği
- Pages
- 94–98
- DOI
- —
Abstract
Background/aims: We aimed to compare viral responses to pegylated interferon 2a plus ribavirin with pegylated interferon alpha 2b plus ribavirin. Methods: Patients with the following characteristics were included: anti HCV(+); normal and/or elevated serum transaminase levels; positive HCV RNA by quantitative PCR; and at least stage 1 fibrosis according to Knodell Scoring System on liver biopsy. Patients were assigned into two groups. Group 1 consisted of 37 patients (24 female, 13 male) who received pegylated interferon alpha 2a 180μg s.c. weekly plus ribavirin adjusted for patient’s weight. All patients were genotype 1. Group 2 consisted of 37 patients (27 female, 10 male) who received pegylated interferon alpha 2b 1.5μg/kg s.c. weekly plus ribavirin adjusted for patient’s weight. At week 24, the treatment was discontinued in patients positive for HCV RNA by PCR, while patients negative for HCV RNA continued treatment up to 48 weeks. The end of treatment and sustained virologic responses of the patients were ascertained by assessing HCV RNA levels at the end of the treatment and after 24 weeks follow-up after the cessation of treatment. Results: At week 48, the proportion of patients with negative HCV RNA (end of treatment viral response) was 28/37 (75.7%) in Group 1 and 27/37 (73%) in Group 2. The group sustained virologic response rates were 48.6% and 35.1% for Group 1 and Group 2, respectively. No significant differences were noted between the two groups. Conclusion: The two pegylated interferon molecules were similar in terms of sustained virologic response rate.
Özet
Amaç: Bu çalışmada pegile interferon alfa 2a artı ribavirine ve pegile interferon alfa 2b artı ribavirine verilen viral yanıtlar karşılaştırılmıştır. Yöntem: Aşağıdaki özelliklere sahip hastalar çalışmaya alınmıştır: Anti HCV(+); normal ve/veya yükselmiş serum transaminaz düzeyleri; kantitatif PCR ile pozitif HCV RNA; karaciğer biyopsisinde Knodell skorlama sistemine göre en az evre 1 fibrozis. Hastalar iki ayrı gruba ayrılmışlardı r. Grup 1'deki 37 hasta (24 kadın, 13 erkek) haftada bir 180µg subkutan pegile interferon alfa 2a ile birlikte dozu hastanı n kilosuna göre ayarlanmış ribavirin almışlardır. Hastaları n tümü genotip 1'dir. Grup 2'deki 37 hasta (27 kadın, 10 erkek) haftada bir 1.5µg/kg subkutan pegile interferon alfa 2b ile birlikte gene dozu hastanın kilosuna göre ayarlanmış ribavirin almışlardır. Yirmi dördüncü haftada, PCR ile HCV RNA'sı pozitif olan hastalarda tedavi kesilmiş, negatif olan hastalarda ise 48. haftaya kadar tedaviye devam edilmiştir. Hastaların tedavi sonu ve tedavi kesildikten sonraki yirmi dört haftalık izlem sonu HCV RNA düzeyleri ölçülerek tedavi sonu ve kalıcı viral yanıtları tespit edilmiştir. Bulgular: Kırk sekizinci haftada HCV RNA'sı negatif olan hastaların oranı (tedavi sonu viral yanıt) Grup 1 ve Grup 2'deki hastalar için sırasıyla %75.7 (28/37) ve %73.0 (27/37) olarak bulunmuştur, grupların kalıcı viral yanıt oranları sırasıyla 1. grup için %48.6 (18/37); 2. grup için %35.1 (13/37)tespit edilmiştir. ‹ki grup arasında anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. Sonuç: İki pegile interferon molekülü kalıcı viral yanıtları açısından benzerdir.