Journals / Turkish Journal of Gastroenterology / 2012 / Cilt: 23 - Sayı: 4
Endoskopik retrograt kolanjiografinin erken yeniden tekrarı: prediktif faktörler ve müdahaleler
- Pages
- 371–377
- DOI
- —
Abstract
Background/aims: Early repeat endoscopic retrograde cholangiopancreatography may be required due to various conditions in patients who underwent planned endoscopic retrograde cholangiopancreatography. We aimed to assess the factors leading to early repeat endoscopic retrograde cholangiopancreatography and to determine the patients who need closer follow-up. Materials and Methods: A total of 691 patients with a mean age of 60.3±16.4 years who had naive papilla on endoscopic retrograde cholangiopancreatography were involved in the study. The patients who required repeat endoscopic retrograde cholangiopancreatography were identified. Presentations, predictive factors, treatment modalities, and outcomes of the patients were investigated. Results: Early repeat endoscopic retrograde cholangiopancreatography was needed in 19 (2.7%) patients. The most common presentation was cholangitis in 10 (52.6%) and unresolved jaundice in 4 (21.1%). Multivariate analysis identified biliary stricture (p=0.024), stricture at the hilus (p=0.005) and unilateral drainage in the presence of hilar stricture (p=0.017) as the independent risk factors for early repeat endoscopic retrograde cholangiopancreatography. Stent migration or dysfunction was the most common underlying cause. Therapeutic interventions were nasobiliary drainage in 13, stent exchange in 4 and stone removal in 2. Additionally, percutaneous drainage in 4 patients, drainage of abscess in 2 patients and percutaneous drainage of gallbladder in 1 patient were performed. Three patients died due to their underlying illness. Conclusions: Unilateral stenting especially in hilar strictures is a predictive factor for early repeat endoscopic retrograde cholangiopancreatography with high mortality. These patients should be under close follow-up.
Özet
Amaç: Endoskopik retrograt kolanjiografi yapılan bazı hastalarda definitive tedavi yapıldığı düşünüldüğü halde, çeşitli sebeplerle erken-yeniden endoskopik retrograt kolanjiografi gerekebilmektedir. Bu çalışmanın amacı bu duruma yol açan faktörleri ve daha yakından izlenmesi gereken hastaları saptamaktır. Yöntem ve Gereç: Endoskopik retrograt kolanjiografi yapılan naive papillalı 691 olgu [yaşları 60.3+16.4 (4-94) yıl, 353 (%51.1) kadın, 338 (%48.9) erkek] çalışmaya alındı. Erken yeniden endoskopik retrograt kolanjiografi (ilk işlemden sonraki 15 gün içinde) gerektiren hastaların prezentasyonları, prediktif faktörleri, çözümü ve sonucu araştırıldı. Bulgular: Erken yeniden endoskopik retrograt kolanjiografi 19 (% 2.7) hastada gerekti. En sık prezentasyon kolanjit (10, %52.6) ve sarılığın gerilememesi (4, %21.1) idi. Çok değişkenli analizlerde erken yeniden endoskopik retrograt kolanjiografi için bağımsız risk faktörü olarak darlık varlığı [darlık varlığında risk 4,323 kat (%95 CI 1.215-15.382) fazla (p=0.024)], darlığın hiler seviyede olması [distal darlığı olanlara göre hiler darlığı olanlarda risk 5.492 kat (%95 CI 1.657-18.204) fazla (p=0,005)] ve hiler darlıkta unilateral drenaj yapılması [hiler darlığı olan ve unilateral drenaj uygulananlarda risk 4.013 kat (%95 CI 1.291 12.475) fazla (p=0.017)] saptandı. En sık sebebin stent migrasyonu veya disfonksiyonu olduğu saptandı. Onüç (%68.4) nazobiliyer drenaj, 4 (%21.1) stent değişimi, 2 (%10.5) taş çıkartılması ile soruna müdahale edildi. 4 (%21.1) hastada ilave perkütan drenaj, 2 hastada apse drenajı ve 1 hastada safra kesesi perkütan drenajı yapıldı. Bu hastaların 3 (%15.8) tanesi mevcut tablodan kurtulamayarak kaybedildi. Sonuç: Özellikle yüksek seviyeli darlıklarda, diğer tarafa kontrast verilmese bile tek taraşı stent takılması erken yeniden endoskopik retrograt kolanjiografi için prediktif bir faktör olup, mortalitesi yüksek bir durumdur. Bu hastaların dikkatle izlenmesi gerekir.