Künt batın travmasından alınan dersler: Birinci seviye travma merkezinin cerrahi deneyimi

Lessons learned from blunt trauma abdomen: Surgical experience in level I trauma centre

Abstract

Giriş ve Amaç: Kaza sayısı gün geçtikçe artarken zorlukları da beraberinde getirmektedir. Hükümet, travma tedavisine vurgu yaparak, 2018 yılının Haziran ayında, Kuzey Hindistan’da 2,8 milyonluk bir nüfusa hizmet veren 120 yataklı 1. seviye bir travma merkezini hizmete geçirdi. Bu makale aracılığıyla, yeni bir seviye I travma merkezinden künt batın travması yönetimi deneyimlerimizi paylaşmayı hedefledik. Gereç ve Yöntem: Bu geriye dönük gözlemsel çalışmada, Temmuz 2018’den Mart 2020’ye kadar mevcut tüm kayıtların tarihsel analizi yapıldı. Çalışmaya dahil edilme kriterleri, ilişkili yaralanmalarla birlikte veya yaralanmalar olmaksızın künt batın travmasıydı. Yaş, cinsiyet, yaralanma meka- nizması, hastaneye ulaşma süresi, katı organlar ve içi boş organ yaralanmaları, ilişkili ekstra abdominal yaralanmalar, tedavi şekli, komplikasyonlar, YBÜ ve hastanede kalış süresi ve mortalite ile ilgili veriler gözden geçirildi. Bulgular: Genel olarak, çalışma süresi boyunca 154 vaka batın yaralanmalarına maruz kaldı. Yüzde yetmiş beşi erkekti. Künt batın travmasının en yaygın nedeni karayolu trafik kazalarıydı. 57 (%37,01) vakada cerrahi yönetim gerekli olurken, 97 (%62,98) vakada nonoperatif (NOM) tedavi uy- gulandı. Ortalama YBÜ kalış süresi 05.73 gün, ortalama hastanede kalış süresi 12 gün (dağılım 10-60 gün) idi. Gerçekleştirilen prosedürler arasında splenektomi, karaciğer onarımı, bağırsak yaralanmasının birincil kapatılması ve stoma oluşumu yer alır. Vakaların %16,88’inde komplikasyonlar meydana geldi ve genel ölüm oranı %11,68 idi. Sonuç: Çalışma, 154 ölümcül künt batın travması olgusu arasında, karayolu trafik kazasının, ağırlıklı olarak erkekleri etkileyen künt batın travması- nın en yaygın nedeni olduğunu ortaya koydu. Sıklıkla algılanan viseral ve periton yaralanması 40 olguda (%25,9) karaciğer, 66 (%43) olguda dalak, 21 (%13,6) olguda bağırsak ve 13 olguda (%09) böbrek idi. Batın yaralanması %52,5 olguda kafa, göğüs ve ekstremite yaralanmaları gibi diğer yaralanmalarla ilişkilendirildi. Yaralanma süresi, ilişkili yaralanmanın varlığı ve ameliyat öncesi vantilasyon gereksinimi, klinik görünüm, tutulan organ ve komplikasyonların varlığı gibi katkıda bulunan faktörlerin yanı sıra, mortalitenin bağımsız belirleyicileriydi

Özet

Objective: The number of accident cases is increasing day by day, so as the challenges. With an emphasis on trauma care, the government started a 120 bedded level I trauma centre in northern India catering to a population of 2.8 million in June 2018. Through this article, we aimed to share our experi- ence of blunt abdominal trauma management from a new level I trauma centre. Material and Methods: In this retrospective observational study, historical analysis of all available records from July 2018 to March 2020 was done. Inclusion criteria included blunt trauma abdomen with or without associated injuries. Data regarding age, sex, mechanism of injury, time taken to reach the hospital, the pattern of solid organs and hollow viscus injuries, associated extra abdominal injuries, mode of treatment, complications, length of ICU and hospital stay, and mortality were reviewed. Results: Overall, 154 cases sustained abdominal injuries during the study period. Seventy-five percent were male. The most common cause of blunt trauma abdomen was road traffic crashes. Operative management was required in 57 (37.01%) cases while 97(62.98%) were managed non-operatively (NOM). Mean ICU stay was 05.73 days, while the average hospital stay was 12 days (range 10-60 days). Procedures performed included splenectomy, liver repair, primary closure of bowel injury, and stoma formation. Complications occured in 16.88% cases and the overall mortality rate was 11.68%. Conclusion: The study revealed that among 154 cases of fatal blunt abdominal trauma, road traffic crash was the most common cause of blunt ab- dominal trauma, predominantly affecting males. The visceral and peritoneal injury frequently perceived was liver in 40 cases (25.9%), spleen 66 (43%), intestine 21(13.6%) and kidney 13 cases (09%). Abdominal injury was associated with other injuries like head, chest and extremity injuries in 52.5% cases. Duration of injury, presence of associated injury and preoperative ventilation requirement were independent predictors of mortality apart from contributary factors such as clinical presentation, organ involved and presence of complications.