Dış genital endometriozis teşhisi ve tedavisi için umut verici non-invaziv biyobelirteç olarak MikroRNA let-7

MicroRNA let-7: A promising non-invasive biomarker for diagnosing and treating external genital endometriosis

Abstract

Amaç: Dış genital endometriozis tanı ve tedavisi için mikro-RNA let-7 ve mir-9’un invaziv olmayan biyobelirteçler olarak kullanım olasılığını değerlendirmek. Gereç ve Yöntemler: Nispeten sağlıklı bireylerin ve endometriozisli hastaların örneklerini araştırdık. Tüm hastalara klinik ve laboratuvar muayeneleri sonrasında laparoskopik cerrahi tedavi uygulandı. Laparoskopik yöntemle eksize edilen endometriozis hücre örneklerinden toplam RNA elde etmek için RNA-GO kullandık. Sonraki adım, mikroRNA let-7 ve mir-9 için ters transkripsiyon gerçekleştirmekti. Korelasyon-regresyon analizini yaptık ve Mann- Whitney-Wilcoxon yöntemini kullandık. Daha sonra, endometriozisin non-invaziv tespitinde let-7 mikroRNA kullanma olasılığını belirlemek için alıcı işlem karakteristikleri analizini gerçekleştirdik. Tüm gruplardaki analiz sonuçları, istatistiksel dağılımın normalliğinin değerlendirilmesi açısından test edildi. Bulgular: Mann-Whitney analizi, endometriozisi olan ve olmayan hasta grupları arasında ve ayrıca klinik ve histolojik olarak daha şiddetli ve hafif endometriozisi olan gruplar arasında mir-9 mRNA açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulamadık. Aynı zamanda, endometriozisi olan ve olmayan hasta grupları arasında ve ayrıca klinik ve histolojik olarak daha şiddetli ve hafif endometriozisi olan gruplar arasında let-7 mikroRNA açısından anlamlı fark bulduk. Ca-125 ile karşılaştırma, let-7 mikroRNA’nın CA-125’e göre daha spesifik bir test olduğunu göstermiştir. Sonuç: MikroRNA let-7, incelenen biyobelirteçler arasında en iyi parametrelere (duyarlılık, özgüllük, pozitif ve negatif prediktif değerler) sahiptir. Bu biyobelirteçler, endometriozisin erken ve bazen klinik öncesi teşhisi için kullanılabilir.

Özet

Objective: To evaluate the possibility of using microrna let-7 and mir-9 as non-invasive biomarkers for the diagnosis and treatment of external genital endometriosis. Materials and Methods: We explored the samples of relatively healthy individuals and patients with endometriosis. All patients had undergone laparoscopic surgical treatment after clinical and laboratory examinations. We used RNA-GO to obtain total RNA from endometriosis samples excised by laparoscopic method. Next step involved reverse transcription for microRNA let-7 and mir-9. Correlation-regression analysis was performed using Mann-Whitney- Wilcoxon method. Subsequently, receiver operating characteristic analysis was conducted to determine the possibility of using let-7 microRNA for noninvasive detection of endometriosis. The results of the analysis in all groups were tested considering the normality of statistical distribution. Results: Mann-Whitney analysis showed that the difference in mir-9 mRNA between the groups with and without endometriosis, as well as between the groups with more clinically and histologically severe and mild endometriosis, was statistically insignificant. In addition, a significant difference was noted regarding let-7 microRNA between the groups with and without endometriosis, as well as between the groups with more clinically and histologically severe and mild endometriosis. Comparison with cancer antigen-125 (CA-125) showed that let-7 microRNA was a more specific test than CA-125. Conclusion: MicroRNA let-7 had the best parameters (sensitivity, specificity, and predictive value of positive and negative results) among the biomarkers studied. These biomarkers may be used for early and sometimes preclinical diagnosis of endometriosis.