Rektal prolapların patofizyolojisi üzerine deneysel bir çalışma

Ahmet TARCAN,Göksel MENEK,Fatma Aleyne ERDAŞ,İbrahim Yusuf İNCEOĞLU,Makbule Pervin KANKILIÇ,Ahmet Hakan YILMAZER,Berrak Çağlayan YEĞEN

Abstract

Giriş ve Amaç: Yıllardır, rektal prolapsusun, genellikle kadınlarda çocuk doğurma ile ilgili olduğu düşünülen pelvik taban kaslarının gevşekliği veya zayıflığından kaynaklandığı varsayılmaktadır. Ancak rektal prolapsusu olan kadınların %50’sinin nullipar olduğu bildirilmiştir ve bu hipotez erkeklerde rektal prolapsus etiyolojsini açıklamamaktadır. Bu çalışmanın amacı, rektal prolapsus patofizyolojisinde rektal fazlalığın rolünü değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Hayvan merkezinden 16 haftalık 19 dişi Sprague Dawley sıçanı (250-300 g) elde edildi. Sıçanlar, rektal mobilizasyon (çalışma) grubu (n= 9) ve kontrol (n= 10) grubu olarak iki gruba ayrıldı. Çalışma grubunda fazlalık veya hipermobilize bir rektum oluşturmak için yumuşak diseksiyon uygulandı ve rektum mobilize edildi. birinci çıkarım rektal mobilizasyon sonrası rektal prolapsus oranıydı. Bulgular: Ameliyat sonrası dönem boyunca kontrol grubundaki sıçanların hiçbirinde rektal prolapsus görülmezken, mobilizasyon grubundaki sıçanların dördünde rektal prolaps gözlendi (%0’a karşı %44; p= 0,006). Sıçanların rektumlarının uzunluğunu uzatamamak, sadece mobilizasyon kullanmak ve ameliyat sonrası herhangi bir yapışıklığa ilişkin veri eksikliği bu çalışmanın ana kısıtlamalarıdır.

Özet

Objective: For decades, rectal prolapse has been hypothesized to be caused due to laxity or weakness of the pelvic floor muscles which is often sup- posed to be related to childbearing in females. However, 50% of females with rectal prolapse have been reported to be nulliparous and this hypothesis does not explain the incidence of rectal prolapse in males. The aim of this study was to evaluate the role of rectal redundancy in rectal prolapse patho- physiology. Material and Methods: Nineteen female Sprague Dawley rats (250-300 g) at 16 weeks of age were obtained from the animal center. Rats were divided into two groups as rectal mobilization (study) group (n= 9) and sham-operated control (n= 10) group. In the study group, soft dissection was applied and rectum were mobilized up from the pelvic floor to create a redundant or hypermobilized rectum.The primary outcome was the rate of rectal prolapse after rectal mobilization. Results: As compared to the sham-operated control group, in which none of the rats had rectal prolapse throughout the post-surgical period, rectal prolapse was observed in four of the rats in the rectal mobilization group (0% vs. 44%; p= 0.006). Being unable to increase the length of the rectums of the rats, but using only mobilization to create the redundancy, and the lack of data regarding any adhesions after surgery are the main limitations of this study. Conclusion: This study showed the role of rectal redundancy on the rectal prolapse pathophysiology.