The Ashes of Pasolini

Abstract

Pier Paulo Pasolini’s engagement with Antonio Gramsci is both inspiring and tragic, beginning with Pasolini’s early poem, “The Ashes of Gramsci,” and ending with the film-maker’s murder in 1975. In his essays and films, Pasolini explores his affective, aesthetic preoccupation with the “sub-proletariat” of the Roman suburbs, contrasting it with Gramsci’s political and strategic concerns. This article analyses that material with special emphasis on its relation to Pasolini’s work on the semiotics of film and his theory of the “cinema of poetry.”

Özet

Pasolini’nin ilk şiiri, “Gramsci’nin Külleri”, ile başlayan ve film yapımcısının 1975’teki cinayeti ile sonlanan Pier Paulo Pasolini’nin Antonio Gramsci ile olan etkileşimi hem ilham verici hem de trajiktir. Makalelerinde ve filmlerinde Pasolini, Gramsci’nin politik ve stratejik kaygıları ile çelişen, onun Roma banliyölerinin “alt-proleteryası” ile olan duygusal, estetik meşgalesini araştırmaktadır. Bu makale bu bulguyu, onun Pasolini’nin filmin semiyotiği ve onun “şiir sineması”nın teorisi üzerine çalışmasıyla ilişkisine özel önem vererek analiz etmektedir.