Journals / Güzel Sanatlar Enstitüsü Dergisi / 2019 / Sayı: 43
Echo’s Loneliness: Loneliness as a Theme in Contemporary Sound Art
- Issue
- 2019 · Sayı: 43
- Pages
- 95–104
- DOI
- —
Abstract
The story of Narcissus and Echo in Ovid's “Metamorphoses”, recounts the transformation of two characters, Echo, a nymph who cannot find his love, and Narcissus who falls in love with his own image. The story revolves around the theme of loneliness in which Echo represents the sound and Narcissus represents the image. Hereby, Narcissus represents the source image and the image reflected on a surface, while Echo can be defined as an alienated and lonely voice that has moved away from its source, abandoned its body. With the advent of sound recording technology in the twentieth century, sound and the source started to be separated from each other. The fact that the sounds and the objects that make the sound were able to be played without the physical presence of the object and the manipulation enabled the artists to establish new relationships between the sounds and images that are independent of each other. Thus, the idea of separation of the sound and image, starting from the 1960s in the Western art environment created a production medium which is called the Sound Art. This study aims to provide a perspective on how the theme of loneliness is examined in certain contemporary sound art works in accordance with the source image and transformed sounds based on Narcissus and Echo myth.
Özet
Ovidius’un “Dönüşümler” adlı eserinde geçen Narkisos ve Eko’nun hikayesinde aşkına karşılık bulamayan bir peri kızı olan Eko ve kendi görüntüsüne âşık olan Narkisos adlı iki karakterin dönüşümü anlatılmaktadır. Bu hikâye yalnızlık temasını işlemiş olup mitin kahramanlarından Eko sesi, Narkisos ise görüntüyü temsil etmektedir. Burada Narkisos kaynak görüntü ve bir yüzeye yansıyan imgesini temsil ederken, Eko ise kaynağından uzaklaşmış, bedenini terk etmiş, yabancılaşmış ve yalnızlaşmış bir ses olarak tanımlanabilir. Yirminci yüzyılda ses kayıt teknolojisinin ortaya çıkmasıyla birlikte sesler ve onları çıkaran kaynaklar birbirlerinden ayrılmaya başlamıştır. Sesleri çıkaran nesnelerin fiziksel olarak mekânda bulunmaksızın seslerinin çalınabilmesi ve manipülasyonun mümkün hale gelmesi sanatçılar tarafından sesler ve görüntülerin birbirinden bağımsız olarak yeni ilişkiler kurmasını sağlamıştır. Böylece ses ve görüntünün ayrılması düşüncesi 1960’li yıllardan başlayarak Batı sanat ortamında Ses Sanatı adı verilen bir üretim mecrasını ortaya çıkarmıştır. Bu çalışma Narkisos ve Eko mitinden hareketle, kaynak imge ve dönüşüme uğrayan sesleri doğrultusunda belirli çağdaş ses sanatı yapıtlarında yalnızlık temasının ne şekilde incelendiğine ilişkin bir bakış açısı sunmayı hedeflemektedir.