Burnout Syndrome During Residency

Namigar TURGUT,Serap KARACALAR,Cengiz POLAT,Özlem KIRAN,Fethi GÜLTOP,Seray Türkmen KALYON,Betül SİNOĞLU,Mehmet ZİNCİRCİ,Ender kaya

Abstract

Objective: The aim of this study is identified the degree of Burnout Syndrome (BOS) and find out its correlation with years of recidency and sociodemograpfic chareacteristics, training, sleeping habits, such as smoking and alcohol consumption. Methods: After approval from the Hospital Ethics Committee and obtaining informed consent, First, second, third, fourth and fifth year of recidency staff (n=127) working in our hospital were involved in this study. The standardized Maslach Burnout Inventory (MBI) was used in this study. Results: Fifty six male (44.1%) and seventy one female (55.9%) residents were enroled in this study (Coranbach Alfa(?)=0.873). 57% of the first year residents smokes cigaret and 54% of them use alcohol. 2% of them gets one day off after hospital night shift, 61% of them suffers from disturbed sleep. 60% of them had been stated that they willingly selected their profession. 61% of them prefers talking to friends and 32% of them prefers shopping to overcome stress. There were statistical difference acording to years of recidency in MBI, Emotional Burnout (EB) and desensitisation scale (DS) points. EB scale points of the second year of residency group was statisticaly higher than fourth year of residency group. DS points of second year of residency group was also statisticaly higher than the third and fourth year of residency group. There was no statistical difference between any groups in Personal Success. Conclusion: BOS is a frequent problem during residency in anaesthesia. Appropriate definition and awareness are the first important steps to prevent this syndrome. Further administrative approaches should be evaluated with regard to their effects.

Özet

Amaç: Çalışmada hekimlerin asistanlık yıllarına göre tükenmişlik düzeylerini belirlemek ve tükenmişliğin, sosyo-demografik özellikler, eğitim, uyku alışkanlıkları, sigara ve alkol tüketimi gibi değişkenlerle ilişkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntemler: Etik Kurul onayı ile araştırmanın evrenini hastanemizde görev yapan 1.,2.,3.,4 ve 5. yıl (n=127) asistanları oluşturmaktadır. Değerlendirme anketinde asistanların sosyo-demografik durumu, mesleki bilgileri içeren bilgi formu ile "Maslach Tiiken-- mişlik Envanteri" kullanılmıştır. Bulgular: Çalışma %44,1'i (n=56) erkek, %55,9'u (n=71) kadın 127 asistan ile yapılmıştır (Coranbach A1fa(a)=0,873). Birinci yıl asistanların %57'si sigara, %54'ü alkol kullanmaktadır. %2'si nöbet izni kullanırken, %61'i uyku diizensizliginden şikayetçidir. %60'i mesleği isteyerek seçtiklerini bildirmişlerdir. Stresle baş etmede %61'inin arkadaşlarla konuşmayı, %32'sinin alışverişe çıkmayı seçtiği gözlenmiştir. Asistanlık yıllarına göre Maslach Tükenmişlik ölçeği "Duygusal Tükenme" ve "Duyarsızlaşma" alt boyutunda istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır. İkinci yıl asistanların duygusal tükenme alt boyutundan aldıkları puanlar, 4. yıl asistanlara göre anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır. İkinci yıl asistanların duyarsızlaşma alt boyutundan aldıkları puanlar, 3. yıl ve 4. yıl asistanlara göre anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır "Kişisel Başarı" alt boyutunda ise istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır. Sonuç: Tükenmişlik sendromu, anestezi asistanlığı sırasında sık rastlanan bir sorundur. Doğru tanımlama ve farkındalık, bu sendromu önlemede ilk önemli adımlar olabilir. Farklı yönetimsel yaklaşımların bu sendroma etkileri değelendirilmelidir.