The effects of smoking properties and demographic properties on the results of smoking cessation therapy

Sigara içme ve demografik özelliklerin sigara bırakma tedavilerinin sonuçlarına etkileri

Abstract

We aimed to evaluate the effects of demographics and therapy modalities on the outcome of smoking cessation therapies in our clinic. 230 people filled a questionnaire via telephones interview. 68 persons who quitted smoking were defined as controls, and 101 subjects who couldn’t quit were defined as the case group. There was no significant difference between case and control groups for age, gender and education. Presence of systemic and pulmonary disease did not affect quitting. Being married decreases the risk of not quitting by 0.4 times. At 6th month, 48.6% of those using bupropion, 35.9% of those using nicotine replacement therapy (NRT), 44,4% of those using combination therapy, and 17.6% of those having undergone only education program quitted. Eight of the bupropion, 18 of the NRT, 2 of the combination therapy, and 2 of the only education groups were not smoking at the end of the first year. The period of therapy was 4.71±6.43 weeks in case group and 6.64±3.14 weeks in control group. The difference was significiant. 55.6% of the cases and 86.2% of the controls had sufficient therapy (≥4 weeks) periods. It’s shown that sufficient duration of therapy decreases the risk of not quitting about 0.2 times (OR 0.2, 95% CI 01-0.5, p=0.000). It was determined that the mean duration of restarting smoking was 2.4±1.9 months at the first attemp to stop smoking. Quitting rate can be increased by using therapies at least four weeks, and additional controls after six months are necessary to prevent recurrences.

Özet

Çalışmanın amacı sigara içme ve demografik özelliklerin sigara bırakma tedavilerinin sonuçlarına etkilerini incelemek ve polikliniğimizin sigara bırakma oranlarının belirlemektir. 230 kişiye telefonla ulaşılarak tarafımızca hazırlanan anket uygulandı. Sigarayı bırakan 68 kişi kontrol, bırakmayan 101 kişi olgu grubu olarak tanımlandı. Olgu ve kontrol gruplarında yaş ortalaması, cinsiyet ve eğitim durumuna göre farklılık görülmedi. Sistemik ve pulmoner hastalık varlığının sigara bırakma oranına etkisi yoktu. Evli olanlarda sigara bırakmama oranının 0.4 kat azaldığı saptandı. Bupropion kullanan 70 kişinin %48.6’sı, NRT (nikotin replasman tedavisi) kullanan 64 kişinin %35.9’u, kombine tedavi kullanan 18 kişinin %44.4’ü; sadece eğitim seminerine katılan 17 kişinin %17.6’ı sigara içmeyi bırakmıştı. Birinci yılın sonunda sigara içmeyen 30 (%17.8) kişi bulunmakta idi. 8’i bupropion, 18’i NRT, 2 ’si kombine tedavi kullanmış ve 2 kişi yalnızca eğitim seminerine katılmıştı. Tedavi kullanım süresi olgu grubunda 4.71±6.43 ve kontrol grubunda 6.64±3.14 hafta olup aradaki farklılık anlamlı bulundu (p=0.027). Olguların % 58.6’sı, kontrollerin % 86.2’si yeterli süre (≥4 hafta) tedavi kullanmıştı. Tedaviyi yeterli süre kullanmanın sigarayı bırakmama riskini 0.2 kat azalttığı görüldü (OR= 0.2 Cl= 0.1-0.5, p=0.000). Sigarayı bıraktıktan sonra yapılan ilk değerlendirmede sigara içmeye başlanması için geçen sürenin ortalama 2.4±1.9 ay (1-7) olduğu bulundu. Sigara bırakma polikliniklerinde önerilen tedavilerin en az dört hafta süre ile kullanılmasının bırakma oranını arttıracağı ve farmakolojik tedavi yanında nükslerin önlemesi için altıncı aydan sonra ek kontrollerin gerekli olduğu saptandı.