A promenade within the conceptual Map of The Islamist-conservative: “What sort of woman(Hood)”?

İslâmcı muhafazakârın zihin haritasında bir gezinti: "Nasıl bir kadın(lık)"?

Abstract

Neoliberal policies which envisage the lowering the price of labor force as well as its level of its combativity through deregulatory processes are accompanied on the ideological level, by a neoconservative discourse throughout the globe, which gentrifies the family values and the position of women within the family. In this part of the world this discourse assumes the reinterpretation and the revaluation of the Islamic references which view the women, women’s bodies both as a source of pleasure and of fitna because of their destructive sexual potential, to be kept under constant and vigilante male control. The contribution of this discourse to the rising Islamic bourgeoisie which undertakes its perpetuation is multifaceted: On one hand, they tend to secure the position(s) gained in face of a secular-Westernized bourgeoisie, on another, they seek to solidify the base support through a traditionilizing discourse, and on the other hand, they try to lower the level of labor demands, hence its price, through the operations of a solidarist logic. Concerning the women, the conservative rhetoric and policies aim at fixing their position as “appendages” within the labor market, hence at keeping them as docile and not-conscious-of-self laborers who envisage their work only as “a contribution to the family budget”, while shouldering the burden of the reduced social budgets.

Özet

Emeğin deregülarizasyon süreçleri aracılığıyla ucuzlatılması ve talepkârlık düzeyinin düşürülmesini öngören neoliberal siyasalara, küresel ölçekte, ideolojik düzlemde aile değerlerini ve kadının aile içerisindeki konumunu vurgulayan yeni-muhafazakâr söylem eşlik etmiştir. Bu coğrafyada bu söylem, kadını, kadınların bedenlerini hem bir haz hem de mutlaka eril denetim altına alınması gereken yıkıcı cinsel potansiyeli nedeniyle bir fitne kaynağı olarak gören İslamî referansların yeniden yorumlanıp, yeniden değer kazandırılması biçimini almaktadır. Bu söylemin sürdürücüsü konumundaki yükselen sınıf, İslamî burjuvaziye katkısı, çok yönlüdür: Bir yandan Cumhuriyet tarihi boyunca gölgesinde yaşadıkları seküler- Batıcı burjuvazi karşısında konumlarını pekiştirmek, bir yandan geleneksel kitleler nezdindeki taban desteğini güçlendirmek, bir yandan da solidarist bir mantıkla emekçilerin talepkârlık düzeyini, dolayısıyla da işgücünün maliyetini düşük tutmak. Kadınlar açısından ise muhafazakâr tutum ve siyasalar, onları ev kadınları olarak Şekillendiren (İslamî) geleneklerin yeniden değerlendirilmesi aracılığıyla emek piyasasındaki “eklenti” konumlarını sabitlemeyi, böylelikle de tırpanlanan sosyal bütçelerin yükünü üstlenirken, kendi çalışmasını da sadece “aile bütçesine katkı” olarak gören uysal ve kendinin-bilincinde-olmayan emekçiler olarak kalmalarını hedeflemektedir.