History of Medical Education

Abstract

Medical education has been directly inf uenced byscientific, political, economic and social developments throughout the ages.In the eras of Dogma (BC) and Empiricism, medical education could be attained according to social status. This tendency didn’t change during Enlightenment, only elites could benefit medical education. Content of education was inf uenced by sciencific perspective of the era based on linear causal relationship. The Report prepared by Flexner in 1910, wasn’t actually a beginning but a result of American Medical Association’s nearly 50 years of ef orts to make medicine “scientific”, and the goal was achieved by closure of many medical schools, including schools for women and African-Americans. Report’s recommendations on small group education or organic relations with community didn’t attract attention, and discipline-based education prevailed in medicine. Although currently medical schools’ social responsibilities are more on the agenda, dominant approaches are competencebased education, standardization, accreditation, which are based on outcome-driven production discourse. Numerous international or national reports on medical education have been published. Although reports were inspiring, expected change wasn’t easy. If any change happened, this wasn’t due to increase in resources allocation or the support of national and university administrators, but due to ef orts ofschool managers and faculty staf committed to their responsibilities for students and community, despite decreasing resources and resistance of other faculty members. Strategies like problem-based learning or community-based/oriented education that have the potential to create positive changes in medical education require substantial investments and collaborations; and sustainability is directly af ected by national education and health policies.

Özet

Tıp eğitimi çağlar boyunca, bilimsel, politik, ekonomik ve sosyal gelişmelerden doğrudan etkilenmiştir. Milattan önce başlayan Dogmaçağı ve izleyen Ampirik çağda tıp eğitimi sosyal statüye göre mümkün olabilmiştir. Aydınlanma çağında da bu durum değişmemiş,tıp eğitiminden sadece seçkinler yararlanabilmiştir. Eğitimin içeriği ise dönemin doğrusal neden-sonuç ilişkisi kurmaya dayanan bilimanlayışından etkilenmiştir. Flexner’in 1910’da hazırladığı rapor aslında bir başlangıç değil Amerikan Tabipler Birliği’nin tıbbı “bilimsel” hâlegetirmeye yönelik neredeyse 50 yıldır sürdürdüğü çabalarının bir sonucudur ve kadınların ve Afrikalı-Amerikalıların gidebildiği okullar baştaolmak üzere çok sayıda tıp fakültesinin kapatılmasıyla hedefe ulaşmıştır. Raporun küçük grup eğitimi ya da tıp fakülteleriyle toplum arasındaorganik ilişki gibi önerileri ilgi görmemiş, tıpta disiplin-temelli eğitim hâkim olmuştur. Günümüzde tıp fakültelerinin sosyal sorumluluklarıdaha çok gündeme gelse de, hâkim olan anlayış yeterliğe-dayalı eğitim, standardizasyon ve akreditasyon gibi sonuç-odaklı bir üretimsöylemine dayalı uygulamalardır. Tıp eğitimiyle ilgili uluslararası ya da ulusal çok sayıda rapor yayınlanmıştır. Raporlar ilham verici olsa dabeklenen değişim çok kolay olmamıştır. Değişiklik gerçekleşse bile, bu tıp eğitimine daha çok kaynak ayrılması ya da ulusal ve üniversitedekiyöneticilerin desteği sonucu değil, çoğu zaman kaynakların azalmasına ve diğer öğretim üyelerinin direncine rağmen. öğrencilere ve toplumakarşı sorumluluklarının farkında ve adanmış okul yöneticilerinin ve öğretim üyelerinin çabalarıyla gerçekleşebilmiştir.Tıp eğitiminde olumludeğişiklikler yaratma potansiyeline sahip probleme dayalı öğrenme, topluma-dayalı/yönelik eğitim gibi stratejiler ciddi yatırım ve işbirliklerigerektirir ve kalıcılığı ulusal eğitim ve sağlık politikalarından doğrudan etkilenir. .