Four generations: The unrecoverable end

Abstract

In this article I tried to explain the concept of post-genocide habitus of denial through an oral historical account of Prof. Mihran Dabağ, that to my mind reveals the institutionalization and banalization of denial constituting everyday life. As personal as it may be, I find his account at the same time representative of experiences of Armenians living in the provinces after 1923. Therefore, I utilized his account by referring to other primary and secondary sources. Further, regarding the post-1915 generations, I argue that the institutionalized and banalized denial has been perpetuating the reproduction of victim and perpetrator generations albeit in different forms and continues to define history of Turkey to this day.

Özet

Bu makalede soykırımsonrası inkâr habitusu kavramıyla çerçevelediğim, 1923den sonra kurumsallaşan ve sıradanlaşarak günlük hayatı belirleyen pratikleri ve deneyimleri, bir sözlü tarih görüşmesi aracılığıyla anlatmaya çalıştım. Her ne kadar Prof. Mihran Dabağın anlattıkları kişisel/aile tarihinin parçası olsa da aynı zamanda 1923den sonra vilayetlerde kalan Ermenilerin deneyimleri bağlamında temsilî bir özellik taşır. Bu nedenle bu görüşmenin metnini, başka birincil ve ikincil kaynaklara da atıfta bulunarak kullandım. Ayrıca, 1915den sonraki kuşaklar açısından faillik ve kurbanlık durumları farklılık gösterse de esasen soykırımsonrası toplumunun fail ve kurban kuşaklardan oluşmaya devam ettiğini, inkârın bu durumu belirginleştiren bir rol oynadığını ve Cumhuriyet tarihini bugüne kadar derin bir biçimde belirlediğini iddia ediyorum.