A DISCUSSION ON THE METHODOLOGY OF PEACE JOURNALISM

Abstract

Peace journalism is a normative mode of journalism that aims to contribute to nonviolent transformation of conflicts. The theory, which supports that news about conflict should be given in a way to enhance empathy and understanding among adversaries, is referred to as a revolutionary or insurgent form of journalism by various sources. Peace journalism had an ambiguous start regarding its methodology, which seems to be related to the movement’s pragmatic take-off in the late 1990’s, and did not discuss its methodology until the mid-2000’s. Later Jake Lynch (2006, 2007, 2014) proposed critical realism as the methodological foundation of the movement. This paper discusses the methodology problem of peace journalism and suggests instead a constructionist methodology, which is based on the premise that there is no truth independent of the observer; rather everything we know about the world is socially constructed. Critical realism prioritizes ontology over epistemology and argues that there is a certain shape of reality that one has to believe in. This paper argues that this transcendental ontology is a form of story-telling and there are thousands of ways of telling a story. Therefore, the priority for journalism should be on epistemology, that is to say, on the question of “how to know” as news is a representation of reality, and not a reflection of it

Özet

Barış gazeteciliği çatışmaların şiddet dışı yollardan dönüştürülmesine katkıda bulunmayı amaçlayan normatif bir gazetecilik akımıdır. Çatışma haberlerinin taraflar arasında anlayış ve empatiyi güçlendirecek şekilde verilmesini savunan teori, farklı kaynaklarca devrimci ya da asi bir gazetecilik biçimi olarak adlandırılmaktadır. 1990'lı yılların sonlarında pragmatik bir çıkış yapan barış gazeteciliği, metodolojisiyle ilgili belirsiz bir başlangıç yaptı ve metodolojisini 2000'lerin ortalarına kadar tartışmadı. Daha sonra Jake Lynch (2006, 2007, 2014) barış gazeteciliğinin metodolojik temeli olarak eleştirel gerçekçiliği önerdi. Bu çalışmada, barış gazeteciliğinin metodolojisi tartışılıyor ve gözlemciden bağımsız bir hakikat bulunmadığı öncülüne dayanan, bunun yerine dünya hakkındaki tüm bildiklerimizin toplumsal olarak inşa edildiğini savunan inşacı bir metodoloji öneriliyor. Eleştirel gerçekçilik, ontolojiye epistemoloji üzerinde öncelik verir ve insanın inanması gereken, gerçeğin belirli bir şekli olduğunu savunur. Bu çalışma, bu aşkın ontolojinin bir öykü anlatma şekli olduğunu ve bir öyküyü anlatmanın binlerce yolu olduğunu savunuyor. Dolayısıyla, haber gerçeğin bir yansıması değil, bir temsili olduğu için, gazeteciliğin önceliği epistemoloji, bir başka ifadeyle, "nasıl bilinebilir" sorusu üzerine olmalıdır