ANALYSIS OF HANDAN BÖRÜTEÇENE’S “ I REMAINED BURIED WITHIN MYSELF EXHIBITION”

HANDAN BÖRÜTEÇENE’NİN “KENDİME GÖMÜLÜ KALDIM” SERGİSİNİN ANALİZİ

Abstract

Analyzing Börüteçene’s exhibition this work aims to put the necessity of evaluating contemporary art work in its historical/ socio- cultural context, by defining its interactions with other issues (like other art disciplines, urban aesthetic and social facts), the way it is exhibited and its physical/ conceptual relation with the space, its contact with the audience, its material and technique and artists intellectual/spiritual approaches and opinions on his/her work form the phase of production to its representation. More than a 30 years artistic career Handan Börüteçene has been a prominent figure in Turkish art scene as well as the international one. Her art is deeply connected with history. The concept of “history” is used there in a broad meaning which refers not only to the civilizations existed in her country but also to her personal life. The resulting art work reach up to universal messages by intersecting with the common past of human being. The art of Börüteçene has mostly a visual language which grows in connection with the space. Thought and designed with in the context of aspecific space her works come into existence with the form, material and technique features that are determined in accordance to the context of the exhibition. Being the subject of this article Börüteçene’s exhibition named “I stayed burried to myself” in 2014 at Istanbul Archeological Museum is also designed in connection with the space. This exhibition has a background that can be followed in the oeuvre of the artist which proceeded from the Purple Millennium of Mediterranean exhibition in 1999 in Istanbul and enriched with the Venice exhibitions in 2007. The theme of the exhibition is the imaginative past of Istanbul and this is represented by a garment as a kind of ghost. The garment is deeply connected with the history of the city, focuses to the Latin Invasion Period (1204) and has references with the Istanbul- Venice relations. With its features of color and form and thanks to its composition and symbolic expression this garment has a multilayer context. This exhibition allows the visitors to be a part of the work by thinking and being aware of the artist’s emphasis.

Özet

Çağdaş sanat pratikleriyle ilgili çalışmalarda bir eserin; tarihsel/sosyo- kültürel bağlamı, bu bağlamda etkileşim içinde olduğu öğeler (diğer sanat disiplinleri, kent estetiği, toplumsal olaylar vb.), eserin sergilenme biçimi ve mekanla fiziksel / kavramsal ilişkisi, izleyiciyle ilişki kurma biçimi, kullanılan malzeme ve teknik, sanatçının üretim aşamasından sunuma uzanan süreçteki düşünsel yaklaşımı ve görüşleriyle birlikte değerlendirilmesi gerekliliği bu makalede Börüteçene’nin eseri ve sergisi üzerinden ortaya konulmaktadır. Handan Börüteçene, otuz yılı aşan sanat kariyerinde, çağdaş sanatın gerek Türkiye’de gerek uluslararası sanat ortamında öne çıkan kimliklerinden birisi olmuştur. Sanatı geçmişle kuvvetli bir bağ kurarak şekillenmiştir. Burada ele alınan “geçmiş” kavramı oldukça geniş bir ifadedir. Onun sanatında geçmiş, ilk bakışta ülkesinde varolmuş uygarlıklara temellenmektedir.Ardından sanatçının kendi geçmişi ve yaşamışlıkları ile birleşmektedir. Ortaya çıkan yapıt, insanlık tarihinin ortak geçmişi ile kesişip net ve evrensel mesajlara ulaşmaktadır. Börüteçene’nin sanatı çoğu zaman mekânla bir arada gelişen bir görsel dile sahiptir. Mekânla birlikte düşünülen eser, serginin içeriğine uygun olarak değişen biçim, malzeme ve teknik özelliklerle vücut bulmaktadır. Bu yazınınana temasını oluşturan Börüteçene’nin, “Kendime Gömülü Kaldım” başlığıyla, 2014 yılında İstanbul Arkeoloji Müzesi’nde gerçekleşen sergisi de mekânla tasarlanmıştır. Bu sergi, kendi içinde tarihsel bir gelişim izlemiştir. İstanbul’da 1999 yılında Akdeniz’in Mor Bin Yılı Sergisi’nde temeli atılan, 2007’de Venedik’teki sergileriyle zenginleşen ve nihayet İstanbul’da sonuçlanan bir geçmişi vardır. Serginin teması İstanbul’un temsili geçmişidir ve bu geçmiş bir elbise ya da bir tür hayalet olarakizleyicinin karşısına çıkmaktadır. Elbise, İstanbul’un geçmişiyle bütünleşmekte, onun en eski geçmişini öne çıkarmakta, daha sonra ait olduğu şehrin 1204 yılını Latinler dönemini aydınlatmakta ve İstanbul-Venedik ilişkilerine göndermelerde bulunmaktadır. Taşıdığı renk ve biçim özellikleriyle, düzenlenişi ve sembolik anlatımıyla bu elbise anlamlı bir kurguya sahiptir. Sergiyi gezen izleyici, kendi belleğinde sanatçının fark ettirmek istediği bu bağları ya da vurguyu fark ederek, üzerinde düşünerek yapıta dâhil olmakta ve onu yorumlamaktadır.