Retrospective analysis of the patients with maxillofacial traumas

Abstract

Objective: Our aim was to retrospectively analyze the patients treated for maxillofacial fractures due to trauma and to discuss the results. Methods: The study comprised 78 patients aged between 1-48 years, (mean age 18.72±13.35) who had attended the Department of Otorhinolaryngology, Harran University Medical Faculty during January2002-December 2009, with maxillofacial traumas. The patients were evaluated retrospectively for etiology, localization, treatment modalities and complications, and results were compared with other studies. Results: Assaults were the most common cause of maxillofacial fractures (34.6%), followed by falling down and traffic accidents (30.7% and 29.5%). There were nasal septal hematoma and/or abscess in 20.5% of all patients. Distribution of the maxillofacial fractures due to maxillofacial trauma were as follows; nasal bone fractures in 45.1% and mandibular fractures in 36.6%. Among mandibular fractures, corpus fractures were the most common by 27.1% followed by mandibular angle fractures and symphyseal fractures by 18.9%. The techniques used for treatment were miniplaque application, and arch-bar Gillie’s method; miniplaque technique being the most frequently used (48.8%). Conclusion: In this study it is exhibited that the cause and the localisation of the maxillofacial fractures could be changed according to socioeconomic and environmental factors. And it is considered that nasal septal hematoma would develop due to maxillofacial fractures, especially in pediatric patients.

Özet

Amaç: Maksillofasiyal travma nedeniyle tedavi edilen hastaların retrospektif analizini yaparak elde edilen bulguları değerlendirmek ve tartışmaktır. Metod: Ocak 2002- Aralık 2009 tarihleri arasında Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi KBB Kliniğinde maksillofasiyal travma nedeni ile tedavi edilen 78 hastanın yaşları 1- 48 yaş arasında değişmekteydi (ortalama yaş:18.72±13.35 ). Maksillofasiyal travmaya bağlı kırıkların, nasal septal hematom ve abselerin etyolojisi, kırıkların yerleşim yerleri, izole ya da multipl olmaları, tedavi yöntemleri ve meydana gelen komplikasyonlar, hasta kayıtları incelenerek değerlendirildi. Bulgular: Maksillofasiyal travmaların nedenleri arasında birinci sırada darp (%34.6) yer alıyordu. Bunu düşme ve trafik kazası takip etmekteydi (%30.7 ve %29.5). Maksillofasiyal travmaya bağlı olarak tüm hastaların %20.5’inde septal hematom ve/veya abse mevcuttu. Maksillo fasiyal travmalara bağlı kırıklar da dağılım yönünden ilk sırada (%45.1) nazal kemik kırıkları, ikinci sırada (%36.6) mandibula kırıklarının yer aldığı saptandı. İncelememiz de mandibula kırıklarının dağılımında korpus kırıkları %27.1 ile ilk sıra da bulunurken, bunu %18.9 ile angulus ve simfizis kırıkları izlemekteydi. Tedavide uygulanan teknikler miniplak, telle fiksasyon, ark-bar, Gillies yöntemi şeklindeydi. Bunlar içinde en fazla uygulanan miniplak tekniğiydi (%48.8). Sonuç: Çalışmamızda Maksillofasiyal travmalarda etiyolojinin ve kırık lokalizasyonunun sosyoekonomik ve çevresel faktörlere göre değişebileceği ortaya konmuştur. Yine özellikle pediatrik hastalarda maksillofasiyal travmaya bağlı nazal septal hematomun da gelişebileceği akılda tutulmalıdır.