An analysis of percutan renal biopsy outcomes during six years period

Bülent ATAŞ,Oğuz TUNCER,Şükrü ARSLAN,Serpil TURHAN,HÜSEYİN ÇAKSEN,İrfan BAYRAM

Abstract

Aim: Renal biopsy is necessary to determine the underlying disorder, course of the disease, prognosis and correct treatment method. Nonetheless, because percutan renal biopsy (PBB) had a morbidity and mortality, indication of renal biopsy should be designated after evaluating its benefit. Methods: In this study, the findings of 46 cases performed PBB, who were admitted to Yüzüncü Yıl University, Faculty of Medicine, Department of Pediatric Nephrology Unit between 1997 and 2003 years were presented. Results: Pure nephrotic syndrome (36.9%) was the commonest among indications of PBB. Membranoproliferative glomerulonephritis (MPGN) type I (26%) was the highest ratio in our cases. Four cases (8.6%) could not certainly be diagnosed. In the diagnosed patients, glomerul numbers were changed between 2-46 (18.45 ± 12.53) in the biopsy samples and the sufficient material rate was 93.4% (43/46). None of the cases developed severe complication such as loss of kidney, serious bleeding, hematoma, infection, and abscess. Conclusion: In our study, the most observed indication of PBB was nephrotic syndrome, and MPGN type I was the most common among histopathological diagnoses. None of the cases developed severe complication after PBB.

Özet

Amaç: Böbrek biyopsisi tanıyı koymak, hastalığın gidişini tayin etmek, prognozu belirlemek ve doğru tedaviyi seçmek için gereklidir. Bununla birlikte perkütan böbrek biyopsisinin (PBB) kendisinin de morbidite ve hatta mortalitesi söz konusu olduğundan, yararı değerlendirilerek endikasyon konmalıdır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Nefroloji Ünitesinde 1997-2003 yıllan arasında PBB yapılan 46 olgunun bulguları incelenerek sunuldu. Bulgular: PBB endikasyonları içinde en sık (%36.9) pür nef'rotik sendrom saptandı. Olgularımızda en sık (%26) membranoproliferatif glomerulonefrit (MPGN) tip I'e rastlandı. Dört (%8.6) olguya kesin tanı konulamadı. Tanı konulan olguların biyopsilerinde glomerul sayıları 2-46 (18.45 ± 12.53) arasında değişmekteydi ve yeterli materyal oranı %93.4 (43/46) olarak bulundu. Olgularımızın hiçbirinde böbrek kaybı, ağır kanama, hematom, enfeksiyon ve apse gibi ciddi bir komplikasyon görülmedi. Sonuç: Çalışmamızda PBB yapılma endikasyonları arasında en sık nefrotik sendrom, histopatolojik tanılar içerisinde ise ilk sırada MPGN tip I olduğu tespit edildi. Vakaların hiçbirinde PBB işlemi sonrası ciddi komplikasyon gelişmediği saptandı.