Journals / Acta Orthopaedica et Traumatologica Turcica / 2011 / Cilt: 45 - Sayı: 3
The outcome of direct-flow neurovascular island flaps in pulp defects
- Pages
- 175–184
- DOI
- —
Abstract
Objective: In this study we aimed to evaluate the results of the direct-flow neurovascular island flap (NIF) transfers in pulp defects. Methods: We reviewed the records of 96 patients with 115 NIF transfers performed for pulp defect reconstruction. The injury mechanism was crush type injury in 70 patients (72.9%). Ninety-three patients (97%) were emergency cases. Pulp reconstruction was performed by means of pedicled island flap transfer. The results were evaluated with proximal interphalangeal joint range of motion, the Semmes Weinstein monofilament test, static two-point discrimination and cold intolerance assessments. The relations between the injury mechanism, patient satisfaction, cold intolerance and scar problems were analyzed. Also, the association between skin grafting and hook nail deformity was investigated. The level of significance was set at p<0.05. Results: All flaps survived. The mean follow-up time was 41±20.3 (range: 12-108) months. We observed proximal interphalangeal joint flexion contracture in 11 (9.5%) cases. In seven of these, the limitation was less than 10 degrees. Hook nail deformity was seen in 8 fingers (7%). Cold intolerance was found in 16 (17%) cases. Semmes Weinstein monofilament and static-two point discrimination tests of flaps revealed satisfactory results. There was no relation between the injury mechanism and cold intolerance, patient satisfaction and scar problems (p>0.05). Among patients, 91.7% were satisfied with their results. Conclusion: The transfer of direct-flow island flaps, from the same finger, causes minimal mor bidity on the donor site and appears to be a safe method, providing satisfactory functional and aesthetic results in the reconstruction of pulp defects.
Özet
Amaç: Çalışmamızda pulpa doku kayıplarında nörovasküler doğrudan akımlı ada doku nakillerinin sonuçlarının incelenmesi amaçlandı. Çalışma planı: Pulpa defekti nedeniyle ada doku nakli uygulanan doksanaltı hastanın 115 parmağı çalışmaya alındı. Hastaların 93'ü (%97) acil hastasıydı. Yetmiş hastada (%72.9) yaralanma ezilme tipinde idi. Hastalarda pediküllü ada dokusu nakli ile pulpa rekonstrüksiyonu gerçekleştirildi. Sonuçlar proksimal interfalangeal eklem ekstansiyon kaybı, Semmes Weinstein monoflaman testi, statik iki nokta ayrımı ve soğuk intoleransı ile değerlendirildi. Yaralanma mekanizması ile hasta memnuniyeti, soğuk intoleransı ve tamir dokusu problemleri arasındaki ve çengel tırnak ile cilt grefti kullanımı arasındaki ilişki ki kare testi ile incelendi. Bulgular: Tüm olgularda nakil dokusunun canlı kaldığı görüldü. Ortalama 41 ±20.3 (12-108) ay takip parmakların ll'inde (%9.5) proksimal interfalangeal eklemde ekstansiyon kaybı görüldü. Kısıtlılık 7 olguda 10 derecenin altındaydı. Sekiz parmakta (%7) çengel tırnak deformitesi, 16 hastada (%17) isesoğuk intoleransı saptandı. Semmes Weinstein monoflaman testi ve statik iki nokta ayrımı sonuçları tatminkar idi. İstatistiksel olarak farklı yaralanma mekanizması ile başvuran hastalar arasında soğuk intoleransı, hasta memnuniyeti ve skar sorunu oranları açısından anlamlı fark gözlenmedi (p>0.05). Serimizde hasta memnuniyeti oranı %91.7 olarak bulundu. Çıkarımlar: Pulpa defektlerinde aynı parmak üzerinden kaldırılan direkt akımlı ada doku nakilleri verici alanda az morbidite yaratıp, fonksiyon ve estetik açısından tatminkar sonuçlar veren güvenli bir yöntem olarak görünmektedir.