TURNING LANGUAGE INSIDE OUT IN BECKETT'S NOT I

Özet

Beckett's dramatic works push the limits of language and subjectivity so far as to reach apoint of total rupture from within. The stretching of these limits is indeed a bold attempt atoverthrowing epistemological categories structured within and through them. Not I (1972)is one of such works in which the possibilities of language and subjectivity are taken to thefurthest extent in which both turn upside down and inside out and nally reach theirlimits. The radical experiment with the inside and the outside of language and subjectivityin Not I becomes almost a metonymic embodiment of Lacan's ideas with regard to theformulation and dissolution of the self. In exposing how language and subjectivity goexhausted and are torn apart, however, Beckett, compared to Lacan, assumes a relativelyafrmative position. While language and the subjects in fragments mark a psychoticbreakdown and constitute a source of pain and lament in Lacanian psychoanalysis, theyfunction as a creative and transformative resistance in Beckettian world. In this regard,this paper aims to examine Not I in the light of Lacanian theory and illustrate how the playboth literalises and criticizes the problematic position of the female subject in language,exposing the points of intersection and divergence between Beckett and Lacan.

Abstract

Beckett'in tiyatro oyunları dilin ve öznelliğin sınırlarını, dil ve öznenin içten yıkımını gerçekleştirene değin zorlar. Bu sınırların zorlanıp esnetilmesi, aslında bir bakıma bu sınırlar içerisinde ve bu sınırlar sayesinde yaratılan epistemolojik kategorilerin ortadan kaldırılma girişimidir. Not I (1972), dilin ve öznelliğin olasılıklarının en son noktasına kadar zorlanıp esnetildiği ve sonuç olarak dil ve öznenin ters yüz edilip kendi sınırlarının dışına ulaştığı oyunlardan biridir. Dilin ve öznelliğin içi ve dışıyla yapılan bu radikal oynamalar, Lacan'ın özün oluşumu ve yıkımına dair teorilerinin somut birer yansıması gibidir. Ancak dilin ve öznelliğin sınırlarını irdelerken, Beckett Lacan'a göre oldukça olumlayıcı bir yaklaşım sergiler. Lacancı psikanalizde, parçalanmış dil ve özne psikotik çöküntünün belirtisi olarak kabul edilip bir acı ve sorun kaynağı olarak görülürken, Beckett'te yaratıcı ve iyileştirici bir karşı gelişi temsil eder. Bu bağlamda, bu çalışma Not I oyununu Lacan'ın teorileri ışığında incelemeyi ve oyunun öznenin dil içerisindeki konumunu bir yandan nasıl somutlaştırdığını ve bir yandan da nasıl sorunsallaştırdığını, Lacan ve Beckett'in düşünceleri arasındaki benzerlik ve farklılıklara ışık tutarak irdelemeyi amaçlamaktadır.