Subject's care of the truth

Abstract

Michel Foucault is an eminent French philosopher who lived in 20th century. After having studied on the question of knowledge and that of power, he began to be interested in the question of ethics as a relation to the self in eighties. Subjects relation to himself which presupposes the self-governmentality shows how the subject constructs himself in history by means of practices of the self and how he gives meaning to this construction of the self. Foucault wants, by this way, to posit the historical ontology of the subject: The subject is not a constant substance, but a historically constructed being whose structure is contingent, that is to say, refashionable or open to transformation. The present work examines the notion of taking the care of the self, by working to clarify the relation of this notion with Delphic order know thyself. In this respect, the work insists on how Platonism and, besides it, the Cartesian attitude put forward know thyself at the very detriment of the care of the self and of the techniques of the self, and on how, because of this situation, the very nature of knowledge and the access to the truth has been profoundly transformed along with the relations of philosophy and spirituality. The work discusses, finally, on the meaning of the care of the self and of the access to the truth in an actual and contemporary context. Key words: Subject, Ethics, Epimeleia heautou, Gnothi seauton, The Care of the Self, The Techniques of the Self, Know Thyself, Cartesian Moment, Spirituality, The Access to the Truth, Way of Life, Aesthetics of Existence.

Özet

XX. asırda yaşamış çağdaş bir Fransız filozofu olan Michel Foucault, bilgi ve iktidar eksenlerini esas alan çalışmalarından sonra, seksenli yıllarda, önceki çalışmalarını tamamlayıcı mahiyette gördüğü etik eksenine yani kendi ile ilişki meselesine yönelmiştir. Kendini yönetme meselesiyle bağlantılı olan öznenin kendi ile ilişkisi, öznenin bir kendilik kültürü içinde ve kendilik pratikleri aracılığıyla kendini tarihte nasıl inşa ettiği ve bu kendini inşaı nasıl gördüğü ve nasıl anlamlandırdığı ile ilgilidir. Foucaultnun bu surette yapmak istediği şey, öznenin tarihsel ontolojisidir: Özne, sabit bir töz olmayıp, tarihsel olarak kurulduğundan olumsal bir yapıdadır yani dönüştürülebilir ve yeniden-biçimlendirilebilirdir. Bu çalışma, kendiyle ilişki (etik) meselesiyle bağlantılı olarak kendilik kaygısı kavramını (kendiyle meşgul olma, kendine özen gösterme) tarihî örneklere mü- racaatla ele alıyor ve bu kavramın delfik buyruk kendini bil ile olan ilişkisini ortaya koymaya çalışıyor. Bu bakımdan, Platonculuk ile, sonradan, kartezyen tutumun, kendilik kaygısı ve kendilik pratikleri zararına olarak kendini bili nasıl öne çıkardığı ve bu durumun bilginin doğası ve hakikate erişim meselesini, dolayısıyla da felsefe-tinsellik ilişkilerini nasıl dönüşüme uğrattığı üzerinde duruluyor. Son olarak, kendilik kaygısı ile hakikate erişim meselesinin çağdaş ve aktüel bağlamda ne anlam ifade ettiği tartışılıyor.