Studies on Suhrawardi -I- Knowledge by Presence

Abstract

The problem of knowledge in the history of Islamic thought has been considered as a main topic in the fields of philosophy, theology and logic. Muslim philosophers and theologians, holding different doctrines, have approached the problem. In this article we have investigated the thesis of The Master of illumination Shihâb al-Dîn al-Suhrawardî's (1153-1191) that is called Knowledge by Presence. The Knowledge by Presence is primary knowledge that subject is knows the reality of the object without any image or sense-data of that object in the mind and it is based on observasion of reality. The act of vision is applicable whenever the subject and the object are both present without there being an obstacle. For this knowledge is necessary an "illumination relation" is established between the subject and the object. Thus subject visits the object. Knowledge by Presence is also a criticism that is directed toward the bases of the Peripatetic Epistemology and its universal validity. Suhrawardi reject the Aristotelian notion of essential defination. Such definations were supposed to reveal the esence of natural universals by listing the proksimate genus and the differantia. He argues that such definitions are not actually possible. Suhrawardi asserts that things must be known through direct experience. Second, the Aristotelian epistemology, that is based on the form of the thing known in the mind of the knower, does not guarantee certainty; because it needs the correspondence of knowledge with reality of the thing. But the Knowledge byPresence does not need the form of the thing; because realty of the thing is peresent.

Özet

İslam düşünce tarihinde bilgi problemi temel bir konu olarak dikkate alınmıştır. Müslüman filozoflar farklı öğretiler ortaya koyarak probleme yaklaşmışlardır. Biz bu makalede Şeyhü'l-işrâk Şihâbuddîn el-Sühreverdî'nin (1153-1191) Huzûrî Bilgi diye isimlendirilen tezini inceledik. Huzûrî Bilgi, zihinde nesneye ilişkin herhangi bir imge veya duyu verişi olmaksızın öznenin nesnenin gerçekliğini bilmesidir ve temelinde müşahede vardır. Aralarında herhangi bir engel bulunmaksızın özne ile nesnenin karşılıklı olarak bulunduğu her yerde görme/müşahede gerçekleşir. Bu bilginin meydana gelmesi için özneyle nesne arasında kurulan işarâkî bir izafet zorunludur. Böylece özne nesneyi görür. Huzûrî Bilgi, aynı zamanda, Meşşâî Epistemolloji'nin temellerine ve onun evrensel geçerliliğine yöneltilmiş bir eleştiridir. Sühreverdî, Aristocu tanım anlayışına karşı çıkar. Çünkü böyle bir tanım türün yakın cinsinin ve faslının bilindiğini kabul eder. Hâlbuki böyle bir tanımın gerçekleşmesi imkânsızdır. Sühreverdî, eşyanın doğrudan tecrübeyle bilinmesi gerektiğini ileri sürer. Ayrıca öznenin zihnindeki nesnenin formunu temele alan Aristocu epistemoloji kesinliği garanti etmez; çünkü bilginin nesnenin gerçekliğiyle uyuşmasına ihtiyaç duyar. Fakat Huzûrî Bilgi nesnenin formuna ihtiyaç duymaz; çünkü nesnenin gerçekliği öznenin karşısındadır.