HEIDEGGER ON ARISTOTLE'S CONCEPT OF TRUTH

Abstract

In his interpretation of Aristotle's account of truth Heidegger shows us that the inquiry into truth is an ontological inquiry, that Aristotle does not confine truth to propositions, and that what is more primordial for Aristotle is the truth of perception and intellection. Heidegger also raises the point that propositional truth is associated with the notion of synthesis, which according to Aristotle is the condition for the possibility of falsehood. Perception and intellection, Heidegger adds, involve no synthesis, which entails that the kind of truth pertaining to perception and intellection leaves no room for falsehood. Despite its virtues, Heidegger's interpretation of Aristotle suffers from drawbacks, the most important of which is that Heidegger does not draw a clear distinction between perception and intellection, that is, between the realm of sensible particulars and that of intelligible universals

Özet

Heidegger Aristoteles'in doğruluk anlayışını yorumlarken, doğruluk araştırmasının ontolojik bir araştırma olduğunu gösterir. Bu yoruma göre Aristoteles doğruluğu önermelerle sınırlamaz, tersine Aristoteles için daha temelde olan duyumsama ve düşünmenin doğruluğudur. Heidegger aynı zamanda önermesel doğruluğun, Aristoteles'e göre yanlışlığın imkânının koşulu olan sentez kavramıyla ilişkili olduğunu öne sürüp duyumsama ve düşünmenin sentez içermediğini, dolayısıyla yanlışlığa yer bırakmadığını ilave eder. Değerli yanlarına rağmen Heidegger'in Aristoteles yorumunun, duyumsama ve düşünme, yani duyumsanan tikeller ve düşünülen tümeller alanları arasında açık bir ayrım ortaya koymaması gibi bazı sorunlar içerdiği ileri sürülebilir