ON ARISTOTLE, NUSSBAUM AND TURKEY or FROM DUNAMIS TOWARDS ENERGEIA

ARİSTOTELES, NUSSBAUM VE TÜRKİYE ÜZERİNE YA DA OLANAKTAN VAR OLMAYA/VAR OLUŞA DOĞRU

Abstract

The present concern of this study is to investigate the conception of the human being in Aristotle and Nussbaum in relation to the terms dunamis (capability) and energeia (activity, functioning) in essence. It argues that Aristotelian conception of moral identity is profoundly connected to the human nature. Aristotle says that human being is both social and solitary and these two capacities are crucial to form moral identity. For not only these two capacities require reconciliation between them, they are also of a practical necessity. Being a human being is revealed in one's capacity to be what she/he chooses to be within her/his limits and within a society. The ability of being individual depends on being social; we can be individuals because of being able to social. In the light of this conception some of ethical and practical problems in Turkey are tried to be discussed.

Özet

Bu çalışmanın esas konusu Aristoteles'in ve Nussbaum'ın insan kavrayışını dunamis (olanak) ve energeia (etkinlik, işlev) terimleri ile bağlantılı olarak ele alıp incelemektir. Aristotelesçi ahlaki kimlik kavrayışının insan doğası ile derinden bağlantılı olduğu tartışılır. Aristoteles, insanın hem sosyal ve hem de yalnız bir varlık olduğunu ve bu her iki kapasitenin/olanağın insanın ahlaki kimliğinin kuruluşu bakımından vazgeçilmez bir öneme sahip olduğunu söyler. Çünkü bu ikisi yalnızca kendi aralarında uzlaştırılmayı gerektirmez, aynı zamanda pratik bir gerekliliği de ifade ederler. İnsan olma, insanın kendi kapasiteleri/olanakları ve içinde yaşadığı toplumun belirlenmişlikleri bağlamında ortaya çıkan tercihlerinde açığa çıkar.Birey olma sosyal olmaya bağlıdır; biz sosyal olabilmemiz sayesinde birey olabiliriz. Bu kavrayış ışığında Türkiye'deki bazı etik ve politik problemler ele alınıp tartışılmaya çalışılır.