HUME’S MORAL PHILOSOPHY AND HIS VIEW ON VIRTUE

Abstract

In moral philosophy, Hume comes to mind as one of the most important, original philosophers. The most characteristic feature of his moral philosophy is that it is sentimentalist. For Hume reveals the moral distinctions, for example good and evil, virtue and vice only with passions, emotions, and feelings. Those who set the human being in motion, urge them to action, and thus set the goals are passions. Reason, on the other hand, acts as a “mean” to reach the aims that are determined by the passions. For Hume moral philosophy is about values and reason is about the facts, it is not possible for us to deal with values through facts. For this reason, he states that virtue is a matter of feeling that will be caught in the heart. Hume points out that he reaches this result through experiment like a scientist. In his investigation of understanding, he extends habit which he has identified with the principles of mind, belief to other selves step by step. He thinks that our life is basically based on experience and experience-related habits, beliefs. This idea is at the center of Hume’s Treatise which includes three parts, it is the joint interest of all three parts. Therefore about the third book where Hume argues morality, he says that it can be read independently, but he proceeds in connection with the first two books. Consequently, in this article through Treatise which we can call a product of genius, we will consider Hume’s moral teaching.

Özet

Hume, ahlâk felsefesi içerisinde, en önemli, özgün filozoflardan biri olarakkarşımıza çıkar. Ahlâk felsefesinin en karakteristik özelliği ise, sentimentalist/duygulanımcı olmasıdır. Çünkü Hume ahlâkî ayrımları örneğin iyi ve kötüyü,erdemi ve erdemsizliği (vice) salt tutkular, duygular, hisler ile açıklar. İnsanıharekete geçiren, eyleme sevkeden, dolayısıyla amaçlar koyduran tutkulardır.Akıl ise tutkuların belirlediği amaçlara ulaşmak için bir “araç” rolü görür. Humeiçin ahlâk değerlerle, akıl ise olgularla ilgilidir, değerleri olgularla ele almamızmümkün değildir. Bu nedenle kendisi erdemin, erdemsizliğin yürekte yakala-nacak bir his meselesi olduğunu belirtir. Hume bu sonuca bir bilim adamı gibideneyime bağlı bir şekilde ulaştığını belirtir. Anlama yetisi üzerine başladığısoruşturmasında, tespit ettiği zihin ilkeleri ile temele aldığı alışkanlığı, inancıadım adım nesnelerden diğer benliklere (self) genişletir. Yaşamımızı en temeldedeneyim ve deneyime bağlı alışkanlıklar, inaçlar ile sürdürdüğümüzü düşünür.Bu düşünce, Hume’un üç kitaptan oluşan İnsan Doğası Üzerine Bir İnceleme’si-nin merkezinde yer alır, her üç kitabının ortak ilgisi durumundadır. DolayısıylaHume ahlâkı tartıştığı III. Kitabın bağımsız okunabileceğini söylese de ilk ikikitaba bağlı ilerler. Bu çalışmamızda bir deha ürünü diyebileceğimiz İncelemeüzerinden, Hume’un ahlâk öğretisini ele alacağız.