The Construction of Meaning in Interpersonal Relationships: Types of Repair in Turkish

Abstract

Schegloff, Jefferson ve Sacks (1977) named the interactional troubles regarding intersubjective meaning making and the verbal acts aiming to deal with such problems as repair practices. Conversational repair is a verbal action to deal with problems of speech, hearing and understanding. These practices have been constructed within a conversation analytic theoretical approach. The aim of this study was to compare the types of conversational repair practices observed in four selected contexts of daily life (family, friends, work and street). The data consisted of 8 hours of recorded conversations in these contexts. The results indicated that preferred repair practices did not differ based on the type of context. In all contexts both self and other repair practices were observed except for other-initiated other repair which has not been observed in any of these contexts, however, use of self repair was preferred more. The finding of preference of self-repair over other-repair is consistent with studies concerned with repair mechanisms carried out in other languages.

Özet

Schegloff, Jefferson ve Sacks (1977) karşılıklı konuşma sırasında ortaya çıkan etkileşimsel sorunlar ve bu sorunlara ilişkin yapılan sözel eylemlere onarım (repair) pratikleri adını vermiştir. Karşılıklı konuşmalarda gözlenen onarım süreci, karşılıklı konuşma sırasında ifade etmede, duymada ve anlamada yaşanan sorunları çözmek üzere gerçekleştirilen sözel eylemlerdir. Onarım süreçleri, konuşma analizi adı verilen yaklaşım çerçevesinde kuramsallaştırılmıştır. Bu çalışmanın amacı, günlük hayattan seçilmiş dört ortamda (aile, arkadaş, iş ve sokak) tespit edilen onarım türlerinin, konuşmanın gerçekleştiği ortama göre farklılaşıp farklılaşmadığını konuşma analizi yaklaşımı ile incelemektir. Çalışmanın verilerini bu dört ortamda kaydedilmiş olan 8 saatlik (her bir ortamda 2 saat olmak üzere) konuşma kayıtları oluşturmuştur. Analiz sonuçları, kullanılan onarım pratiklerinin ortamlar arasında belirgin bir farklılık göstermediğini ortaya koymuştur. Bütün ortamlarda, verilerin hiçbirinde gözlenmeyen ötekinin başlattığı ötekinin tamamladığı onarım türü dışında, hem kendini onarım hem de ötekinin onarımı tespit edilmiştir; ancak kendini onarım kullanımının bütün ortamlarda daha fazla tercih edildiği gözlenmiştir. Kendini onarımın, ötekinin onarımına kıyasla daha fazla tercih edilmiş olması, başka diller bağlamında onarımüzerine yapılan çalışmaların sonuçları ile benzerlik taşımaktadır.