Follow-up of Adrenal Incidentaloma and Autonomous Cortisol Secretion: 14-Year Single Center Study- Retrospective Cohort

Adrenal İnsidentaloma ve Otonom Kortizol Sekresyonu Vakalarının İzlemi: 14 Yıllık Tek Merkez Çalışması- Retrospektif Kohort

Abstract

Objective: Most cases of adrenal incidentaloma (AI) detected by imaging with other indications are nonfunctioning benign masses. Autonomous cortisol secretion (OCS) is usually a defined clinical entity during the evaluation of AIs. The increased risk of cardiovascular disease (CVD) is known in OCS. The aim of this study is to evaluate the long-term clinical, radiological and CVD risk parameters of AI and especially OCS patients followed in our center. Methods: We retrospectively evaluated clinical, radiological, hormonal and laboratory follow-up of 279 AI cases. Results: 76.7% of the AIs were nonfunctioning AI (NFAI), 13.3% were OCS, 3.9% were Cushing syndrome, 1.8% were pheochromocytoma, 3.6% were primary aldosteronism, 0.7% were adrenocortical carcinoma (ACC).The mean follow-up was3.5 ± 2.3 (1-14) years. Pheochromocytoma and ACC cases were significantly larger than other adrenal adenomas (48 ± 16.04,71.5 ± 16.23 and mean size 25.8 ± 12.9 p <0.001, respectively). The total adenoma size of patients with OCS was larger than NFAIs (37.3-22.8 mm p <0.001, respectively). There was a significant positive correlation between adenoma size and 1 mg dexametasone supression test (DST) (p = 0.001 r = 0.21). DM or IFG/IGT was significantly higher in patients with OCS compared to NFAIs (56.8% and 35.5%p = 0.027, respectively). BMI, FBS, HbA1c, LDL cholesterol, TG cholesterol, systolic and diastolic blood pressure of the patients with NFAI and OKS were similar in diagnosis and at the last visit. There was a significant increase in adenoma size at follow-up (p = 0.001). NFAIs emained nonfunctional during followup. Conclusion: The larger the size of the AI, the higher the likelihood of OCS. The risk of DM, IFG/IGT is high in OCS. In the clinical follow-up of OCS, cardiovascular risk parameters may follow NFAIs with conventional clinical approach and treatment.

Özet

Amaç: Başka endikasyonlar ile yapılan görüntülemelerde tespit edilen adrenal insidentaloma (Aİ) vakalarının çoğunonfonksiyone benign kitlelerdir. Otonom kortizol sekresyonu (OKS) genellikle Aİ’lerin değerlendirilmesi sırasındatanımlanmış bir klinik antitedir. OKS’de Otonom kortizol sekresyonunda artmış kardiyovasküler hastalık (KVH) riskibilinmektedir. Bu çalışmada amacımız; merkezimizde takip edilen Aİ ve özellikle OKS hastalarının uzun dönem klinik,radyolojik ve KVH risk parametrelerini değerlendirmektir.Yöntemler: Toplam 279 Aİ vakasının klinik, radyolojik, hormonal ve labaratuvar takiplerini retrospektif değerlendirdik.Bulgular: Aİ’lerin %76,7 ’si nonfonsiyone Aİ (NFAİ), %13,3’i OKS, %3,9’u Cushing sendromu, %1,8’i feokromositoma,%3,6 ’sı primer aldosteronizm, %0,7’si adrenokortikal karsinom (AKK) idi. Ortalama takip süresi 3,5±2,3 (1-14) yıl idi.Feokromositoma ve AKK vakaları diğer adrenal adenomlara göre anlamlı büyüktü (sırası ile 48±16,04, 71,5±16,23 veortalama 25,8±12,9 mm p<0,001). OKS’li hastaların toplam adenom boyutu NFAİ’lere göre daha büyüktü (sırası ile 37,3mm-22,8 mm p<0.001). Adenom boyutu ile 1 mg deksametazon supresyon testi (DST) arasında anlamlı pozitif korelasyonvardı (p=0,001 r=0,21). OKS’li hastalarda NFAİ’lere göre DM veya IFG/IGT varlığı anlamlı yüksekti ( sırası ile %56,8 ve%35,5 p=0,027). NFAİ ve OKS’li hastaların, BMI, AKŞ, HbA1c, LDL kolesterol, TG kolesterol, sistolik ve diastolik TAortalaması tanıda ve son vizitte benzerdi. Takipte adenom boyutunda anlamlı büyüme saptanmıştır (p=0,001). NFAİ’lertakipte tekrarlanan hormonal aktivite değerlendirmesinde nonfonksiyone kalmıştır.Sonuç: Aİ’nin boyutu ne kadar büyük ise OKS olma olasılığı o kadar yüksektir. OKS’de DM, IFG/IGT riski yüksektir.OKS’nin klinik takibinde konvansiyonel klinik yaklaşım ve tedavi ile kardiyovasküler risk parametreleri NFAİ’ler gibiseyredebilir.