Journals / Kulak Burun Boğaz İhtisas Dergisi / 2001 / Cilt: 8 - Sayı: 2
Malignant tumors of the paranasal sinuses
- Pages
- 146–151
- DOI
- —
Abstract
Objectives: We evaluated the treatment results of patients treated for paranasal sinus malignancies. Patients and Methods: We retrospectively reviewed 150 patients (86 males, 64 females; mean age 48.3 years; range 9-75 years) with malignant tumors of the paranasal sinuses. All patients were treated by surgery depending on the degree of extension and postoperative radiotherapy except those with early stage (T1) tumors. Obturator prostheses were used in 85 patients requiring palatal resection. The mean follow-up was 22 months (range 18 to 135 months). Results: The most common histopathologic diagnoses were squamous cell carcinoma (n=87, 58%), adenoid cystic carcinoma (n=18, 12%), and adenocarcinoma (n=15, 10%). Of 123 patients with maxillary sinus malignancies, 103 patients (84%) presented with advanced tumors (T3,T4). During the follow-up period, 39 patients (26%) developed local recurrence which was managed by salvage surgery. Overall two- and five-year survival rates were 65.5% and 42%, respectively. Conclusion: Malignant tumors of the paranasal sinuses are diagnosed in relatively advanced stages; however, advances in diagnosis, surgery, radiotherapy, and prosthetic rehabilitation techniques have resulted in a relative increase in survival rates.
Özet
Amaç: Kliniğimizde tedavi edilen paranazal sinüs tümörlü olguların tedavi sonuçları değerlendirildi.Hastalar ve Yöntemler: Paranazal sinüs malign tümörlü 150 hasta (86 erkek, 64 kadın; ort. yaş 48.3; dağılım 9-75) incelendi. Tüm hastalarda tümörün yayılma derecesine göre değişen cerrahi ve erken evre (T1) tümörler dışındaki olgularda, ameliyat sonrası radyoterapi uygulandı. Palatal rezeksiyon uygulanan 85 hastada, ameliyat sırasında protez kullanıldı. Hastalar ortalama 22 ay süreyle (dağılım 18-135 ay) izlendi. Bulgular: En sık histopatolojik tanılar 87 olguda (%58) yassı hücreli karsinom, 18'inde (%12) adenoid kistik karsinom, 15'inde (%10) ise adenokarsinom şeklindeydi. Maksiller sinüs malign tümörlü hastaların 103'ünde (%84) ileri evre (T3, T4) tümör görüldü. Takip döneminde 39 hastada (%26) lokal nüks saptandı; bu hastalarda kurtarma cerrahisi uygulandı. İki yıllık sağkalım %65.5, beş yılık sağkalım %42 bulundu. Sonuç: Paranazal sinüslerin malign tümörlerinin ileri evrelerde tanınmasına ve agresif seyirlerine rağmen, tanı, cerrahi, radyoterapi ve protezleme tekniklerindeki gelişmeler, sağkalım oranlarında göreceli bir artış sağlamıştır.