Journals / Kulak Burun Boğaz İhtisas Dergisi / 2003 / Cilt: 11 - Sayı: 4
The beneficial effect of selenium against induction of squamous cell carcinoma of the tongue in rabbits
- Pages
- 100–107
- DOI
- —
Abstract
Objectives: In a rabbit model of squamous cell carcinoma of the tongue, we monitored histopathologic changes and assessed the effect of selenium against carcinogenesis. Study Design: The study included 36 male albino New Zealand rabbits. To induce squamous cell carcinoma of the tongue, 9,10-dimethyl-1, 2- benzanthracene (DMBA)-acetone solution was applied three times a week for a duration of 20 weeks under anesthesia with xylazine hydrochloride and ketamine. The rabbits were randomly assigned to receive either pure tap water (24 rabbits) or tap water supplemented with 4 ppm sodium selenite (12 rabbits). One rabbit in each group was sacrificed at the end of 4,8,12 and 16 weeks, and the remaining rabbits at the end of 20 weeks for macroscopic and microscopic examination of the tongue. Results: By week 20, two rabbits in the selenium group, and nine rabbits receiving tap water died from acute necrotizing bronchopneumonia due to pasteurellosis. Dysplasia was significantly less in selenium-receiving rabbits (16.7% vs 66.7%, p<0.0001), and its development manifested a delayed onset. Carcinoma in situ was detected in 25% of tap water-receiving rabbits that remained alive by week 19 to 20, while none of the rabbits had carcinoma in situ in the selenium group. Conclusion: Our data demonstrate that selenium has an inhibitory and preventive effect against chemically-induced rabbit tongue carcinogenesis.
Özet
Amaç: Tavşanda yassı epitel hücreli dil kanseri oluşturularak karsinogenezis sürecindeki histopatolojik değişiklikler izlendi ve bu süreçte selenyumun etkisi değerlendirildi. Çalışma Planı: Çalışmada 36 adet erkek albino Yeni Zelanda tavşanı kullanıldı. Hayvanlara 20 hafta süreyle, haftada üç kez olmak üzere ve ksilazin hidroklorid ve ketamin anestezisinden sonra DMBA (9,10 dimetil 1,2 benzantrasen)aseton karışımı uygulanarak dilde yassı epitel hücreli dil kanseri oluşturuldu. Denekler rastgele iki gruba ayrılarak, 12 tav-şanın içme suyuna 4 ppm sodyum selenit eklendi, 24 hayvana normal musluk suyu verildi. Çalışma süresince 4,8,12 ve 16. haftalarda iki gruptan birer tavşanın yaşamının sonlandırılması, hayatta kalanların ise 20. hafta sonunda öldürülmesi planlandı. Dilde gelişen lezyonlar hem makroskobik hem de mikroskobik olarak 20 hafta süreyle izlendi. Bulgular: Yirminci haftaya kadar selenyum grubunda iki, diğer grupta dokuz tavşan pasterellozise bağlı akut nekrotizan bronkopnömoniden öldü. Displazi görülme oranı selenyum grubunda anlamlı derecede düşük idi (%16.7 ve %66.7, p<0.0001). Selenyum grubunda displazi gelişiminin geciktiği gözlendi. On dokuz ve 20. haftada sağ olan tavşanlar içinde, in situ karsinom normal içme suyu alanların %25'inde saptanırken, selenyum alanların hiçbirinde gözlenmedi. Sonuç: Yassı epitel hücreli dil kanseri modelinde selenyumun karsinogenezisi geciktirerek kanser sürecinde koruyucu etki gösterdiği sonucuna varıldı.