Comparison of Only Medical Treatment and Percutaneous Coronary Intervention in Patients with Non-ST Elevation Myocardial Infarction Over the Age of Ninety

Doksan Yaş Üstü ST Elevasyonsuz Miyokard Enfarktüslü Hastalarda Medikal Tedavi ile Perkütan Koroner Girişimin Karşılaştırılması

Abstract

Objective: We aimed to share our single center experience and results regarding treatment, in‐hospital mortality and major complica‐ tions of patients over the age of 90 diagnosed with non‐ST elevation myocardial infarction. Material and Method: 163 patients over 90 years old were included. The patients who underwent percutaneous coronary intervention after coronary angiography constituted one group, and the other group consisted of patients who were given only optimal medical treatment or who were given optimal medical treatment after coronary angiography without percutaneous coronary intervention. Results: Percutaneous coronary intervention was performed in 50 (30%) of 163 patients, and optimal medical treatment was given to 113 (70%). History of previous stroke was significantly higher in the percutaneous coronary intervention group (10 patients, 20% p=0.02), while the history of dementia was significantly higher in the optimal medical treatment group (9 patients, 8% p=0.04). There was no difference between the two groups in terms of re‐infarction, cardiogenic shock, new‐onset atrial fibrillation, mechanical comp ‐ lications, cardiac arrest, stroke, major bleeding, acute decompensated heart failure, dialysis, death and in‐hospital infection. Although the in hospital mortality rate was numerically higher in the percutaneous coronary intervention group (20% versus 14.2%), no statisti‐ cally significant difference was found between the groups (p=0.33). Conclusion: No significant difference was found between optimal medical treatment and invasive strategies in terms of in‐hospital mor‐ tality and major complications. It may be beneficial to consider the clinical, physical and cognitive status with accompanying comorbid conditions of the patient for the treatment strategy in non‐ST elevation myocardial infarction patients over the age of 90.

Özet

Amaç: ST elevasyonsuz miyokard enfarktüsü tanısı alan 90 yaş üstü hastaların tedavi, hastane içi mortalite ve majör komplikasyonlarıile ilgili tek merkez deneyimimiz ve sonuçlarımızın paylaşılması. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 90 yaş üstü 163 hasta dahil edildi. Koroner anjiyografi sonrası perkütan koroner girişim yapılan hastalar bir grup, sadece optimal medikal tedavi verilen veya koroner anjiyografi sonrası perkütan koroner girişim yapılmayıp, optimal medikal tedavi verilen hastalar da diğer grubu oluşturdu. Tüm hastaların hastane içi majör komplikasyonları ve mortaliteleri değerlendirildi. Bulgular: 163 hastanın 50’sine (%30) perkütan koroner girişim yapıldı, 113’ünde (%70) optimal medikal tedaviye karar verildi. Geçirilmiş inme öyküsü perkütan koroner girişim yapılan grupta (10 hasta, %20, p=0,02) anlamlı olarak yüksek iken, demans öyküsü optimal me‐dikal tedavi grubunda anlamlı olarak daha yüksekti (9 hasta, %8, p=0,04). Re‐enfarkt, kardiyojenik şok, yeni başlayan atriyal fibrilasyon, mekanik komplikasyon, kardiyak arrest, inme, majör kanama, akut dekompanse kalp yetersizliği, diyaliz, ölüm, hastane içi enfeksiyon açısından gruplar arasında fark görülmedi. Hastane içi ölüm oranı perkütan koroner girişim grubunda sayısal olarak fazla olmasına rağ‐men (%20’ye karşı %14,2), istatistiksel olarak gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı (p=0,33). Sonuç: Optimal medikal tedavi ve perkütan koroner girişim stratejileri arasında hastane içi mortalite ve majör komplikasyonlar açısın‐dan anlamlı bir fark bulunmamıştır. 90 yaş üstü ST elevasyonsuz miyokard enfarktüsü hastalarında tedavi stratejisi için hastanın klinik, fiziki ve kognitif durumu ile eşlik eden komorbid durumların göz önünde bulundurulması faydalı olabilir.