A follow-up study on the diagnostic and clinical features of 3 years old and younger children presenting to child psychiatry outpatients with speech delay

Üç yaş ve öncesi konuşma gecikmesi nedeniyle çocuk psikiyatrisi polikliniklerine başvuran çocukların tanı ve klinik özelliklerine ilişkin bir izlem çalışması

Abstract

Purpose: The aim of our study was to evaluate the current language development and speech status of 3 years old and younger children who admitted to child psychiatry outpatient clinics with a complaint of speech delay. It is also aimed to determine the given diagnoses to those children during this process. Materials and methods: In the study, data from a previous retrospective study that evaluated the information of 0-3 years old children (n=179) who admitted to a University Hospital child psychiatry outpatient clinics between 1.1.2018 and 30.6.2018 was used. Among these children, 79 (44.1%) children with complaints of speech delay were investigated from the system records to find out their parents’ telephone numbers. Semi-structured telephone interviews were made with the accessible parents of 59 children to obtain information about the current status of children after two years. Language development, speech and social interactions, diagnoses they received meanwhile, and educational interventions were evaluated. The findings of the study are presented with descriptive statistics. Results: Eleven (18.6%) children were diagnosed with autism spectrum disorder, 12 (20.3%) children were diagnosed with general developmental delay, and 11 children were diagnosed with (18.6%) a communication disorder (language disorder n=6, 10.2%; speech sound disorder n=5, 8.5%). 25 (42.4%) children did not receive any diagnosis, and their language development caught up with an average developmental level. In the process, 25 (42.4%) children received a health board report to receive educational interventions. 30 (57.6%) children are in special education. Conclusion: The results of our study showed that children who applied to child psychiatry outpatient clinics with a speech delay in pre-school age are likely to receive a psychiatric diagnosis in the follow-up. These children should be monitored closely without neglect.

Özet

Amaç: Çalışmamızın amacı 3 yaş ve öncesinde çocuk psikiyatrisi polikliniklerine konuşma gecikmesi şikayeti ile başvuran çocukların mevcut dil gelişimi ve konuşma durumlarını değerlendirmektir. Ayrıca çocukların bu süreçte aldıkları tanıların belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Çalışmada, 01.01.2018-30.06.2018 tarihleri arasında bir üniversite hastanesi çocuk psikiyatrisi polikliniklerine başvuran 0-3 yaş arası çocukların (n=179) bilgilerinin değerlendirildiği önceki bir retrospektif dosya tarama çalışmasına ait veriler kullanılmıştır. Bu çocuklar arasından konuşma gecikmesi şikayeti olan 79 (%44,1) çocuğun ebeveynlerine ait telefon numaraları sistem kayıtlarından araştırılmıştır. Ulaşılabilen 59 çocuğun ebeveyni ile çocukların dil gelişimi, konuşma ve sosyal etkileşimlerine yönelik 2 yıl sonraki mevcut durumları, süreç içerisinde aldıkları tanılar ve eğitsel müdahaleler hakkında bilgi edinilmesi amacıyla yarıyapılandırılmış telefon görüşmeleri yapılmıştır. Çalışma bulguları tanımlayıcı istatistik ile sunulmuştur. Bulgular: Elli dokuz çocuktan 11’inde (%18,6) otizm spektrum bozukluğu, 12’sinde (%20,3) genel gelişimsel gecikme ve 11’inde (%18,6) iletişim bozukluğu tanısı (dil bozukluğu n=6, %10,2; konuşma sesi bozukluğu n=5, %8,5) saptanmıştır. 25 (%42,4) çocuğun herhangi bir tanı almadığı ve dil gelişimlerinin ortalama gelişim düzeyini yakaladığı anlaşılmıştır. 25 (%42,4) çocuğa süreç içerisinde eğitsel destek alma amacıyla sağlık kurulu raporu çıkarılmıştır. 30 (%57,6) çocuk özel eğitim almaktadır. Sonuç: Çalışmamızın sonuçları, okul öncesi yaş döneminde konuşma gecikmesi şikayeti ile çocuk psikiyatrisi polikliniklerine başvuran çocuklara ek bir tanının çoğunlukla eşlik ettiğini göstermiştir. Bu nedenle konuşma gecikmesi olan çocuklar, ihmal edilmeden yakından izlenmelidir.