Roller ile Yapılan Masaj ve Statik Germenin Uyluk Kaslarındaki Etkileri

Abstract

Amaç: Kendi kendine yapılan miyofasyal gevşetme (MFG) ve statik germe (SG), sportif performans öncesi sıklıkla uygulanan, kaslar ile onları çevreleyen fasyayı gevşetmeyi amaçlayan iki yöntemdir. Ancak bu yöntemlerin gerek uygulama yapılan, gerekse uygulama yapılmayan kas gruplarındaki eşzamanlı etkilerini araştıran çalışmalar çok nadirdir. Miyofasyal kuvvet iletimi prensibine dayanarak, MFG ve SS'nin hem agonist (diz fleksör) kas grubundaki izometrik kuvvete olan etklilerinin birbirinden farklı olduğu, hem de antagonist kas grubunda (diz ekstansör) da anlamlı etkileri olduğu hipotezini kurduk. Gereç ve Yöntemler: Yirmi iki sağlıklı erkek (yaş=24,05±4,01) çalışmaya alındı ve randomize olarak SG (n=11) ve MFG (n=11) gruplarına ayrıldı. Bir hafta sonra iki grup yer değiştirdi (çapraz dizayn). Deney protokolünde, katılımcılar bisikletle ısınmanın ardından izometrik kuvvet testine girdi. Ardından 1 dakikalık 4 tekrarlı SG veya MFG uyguladı. On dakika sonra izometrik test tekrarlandı. Bulgular: Statik germe uygulama yapılan kas grubunda (fleksörler) tork artış oranında (%18.4) ve antagonist kas grubunda (ekstansörler) ortalama torkta (%4.9) anlamlı artışa neden oldu. Miyofasyal gevşetme ise ortalama torkta uygulama yapılan fleksör grupta anlamlı artışa (%6.6) ve ekstansör grupta tepe tork değerine ulaşma süresinde anlamlı uzamaya (%16.7) neden oldu. Agonist kas grubunun tork artış oranı, gruplar arasında anlamlı derecede farklı değikenlik gösterdi (zaman*grup etkileşimi [ANOVA], p<0.05). Sonuç: Miyofasyal gevşetme, uygulama yapılan kas grubunda kuvvet üretimini, statik germe ise kasılma hızını olumlu yönde değiştirdi. Statik germe antagonist kas grubunun kuvvet üretme değerlerine de olumlu katkı sağladı. Ancak miyofasyal gevşetmenin antagonist kas grubunun kasılma hızıyla ilgili olumsuz etkileri oldu. Miyofasyal kuvvet iletimi prensibi, bu iki yöntemin farklı etkiler göstermesi ile ilgili olabilir. Her ne kadar benzer amaçlarla uygulansa da bu iki yöntemin birbinin yerine geçmediği görülmektedir.

Özet

Objective: Self-myofascial release (SMR) and static stretching (SS) are common precompetition applications, aiming at relaxing muscles and surrounding fasciae. However, assessments of their effects on the targeted agonistic muscles and possible effects on antagonistic muscles are lacking. Based on myofascial force transmission, we hypothesized that effects of SMR and SS are (1) different on agonistic (knee flexors) and (2) non-trivial on the antagonistic (knee extensors) thigh muscles. Materials and Methods: Twenty-two healthy males (24,05±4,01 years old) were randomly divided into two groups (SS and SMR, n=11 each). The groups were interchanged seven days later (cross-over design). After a stationary bicycle warm-up, isometric strength testing was performed (pre-condition), followed by the SMR or SS procedures consisted of four consequtive applications with 1 minute of durations. After 10 mins, the testing was repeated (post-condition). Results: SS significantly increased torque increase rate (flexors, 18.4%) and average torque (extensors, 4.9 %). SMR caused significant average torque increase (flexors, 6.6%) and time to peak torque (extensors, 16.7%). The change in agonists torque increase rate over time was significantly different between groups (time*group interaction effect [ANOVA], p<0.05). Conclusions: SMR affected force production and SS affected the speed of contraction positively for the knee flexors, and SS affected force production positively for the knee extensors. However, SMR has a negative effect on the speed of contraction of the knee extensors. Widespread effects are ascribed to myofascial force transmission. Although both are utilized for same purpose they can not be regarded as interchangeable methods.