Postpneumonic Empyema in Children: Retrospective, Single Institution Study

Abstract

ABSTRACTAim: Different approaches have been proposed for the diagnosis and treatment of empyema secondary due to pulmonary infections. The aim of this study was to present our experience of diagnostic and therapeutic procedures in children with empyema. Material and Methods: Clinical data of children with post pneumonic empyema that were treated with chest drainage in a public hospital between 1993-2015 were retrospectively reviewed. In total of 70 patients; 39 males and 31 females with a mean age of 6.9 years (5 days-17 years) were treated. All the patients with a pleural effusion were referred to the paediatric surgeon for a surgical opinion by the respective paediatrician. Results: Patients were evaluated in terms of intercostal chest tube drainage with physical examination, erect AP and/or lateral decubitus chest radiograph, serum laboratory tests, diagnostic thoracentesis and pleural fluid studies. In some cases, thoracentesis was repeated at different times and localizations. 55 (78.5%) patients were monitored with X-ray and chest ultrasonography (US). Due to non-availability at that time in our centre, computed tomography (CT) could not be performed. Patients were hospitalised in the departments of surgery and infection. Most common isolated bacteria were Staphylococcus aureus and Streptococcus pneumoniae. Antibiotic treatment was held by the paediatrician. 8 patients underwent re-intubation due to the loculation of fluid and technical reasons. A total of 81 chest tubes were inserted in 70 patients. The tubes were removed within 3-41 days (mean 11 days). 21 patients had varying degrees of pleural thickening, pneumothorax developed due to pneumatoceles in 6 patients. Because of the risks and limited facilities, fibrinolytic agents and decortication were not applied. Families were informed about it. Pleural thickenings decreased mostly following the clinical improvement in 10-90 days (mean 20 days) and lungs re-expanded completely. Although the number of cases increased twice on an annual basis, it continuously declined over the years.Conclusion: X-ray, US and laboratory tests were sufficient for diagnosis and follow-up in postpneumonic empyema. Treatment was successfully done by combining systemic antibiotics, closed intercostal chest tube drainage and chest physiotherapy. Although there is a long recovery time, this essential treatment should be considered as a first choice.

Özet

ÖZETAmaç: Pulmoner enfeksiyonlara sekonder olarak gelişen ampiyemlerin teşhis ve tedavisi için farklı yaklaşımlar önerilmektedir. Bu çalışmanın amacı ampiyemli çocukların teşhis ve tedavi uygulamasındaki klinik tecrübelerin sunulmasıdır.Gereç ve Yöntem:1993-2016 yılları arasında bir kamu hastanesinde pnömoni sonrası gelişen ampiyem nedeni ile toraks drenajı uygulanarak tedavi edilen çocukların klinik verileri geriye dönük olarak incelendi. Toplam 70 hasta; 39 erkek ve 31 kız, ortalama 6.9 yıl, (5 gün-17 yıl) tedavi edildi. Plevral efüzyonu olan tüm hastalar, ilgili çocuk doktoru tarafından cerrahi görüş için çocuk cerrahına sevk edildi.Bulgular: Hastalar interkostal toraks tüpü drenajı gerekliliği açısından; fizik muayene, AP ve/veya lateral dekübit akciğer grafisi, serum laboratuar testleri, tanısal torasentez ile alınan plevra sıvısı çalışmaları ile değerlendirildi. Bazı vakalarda, torasentezler farklı zamanlarda ve lokalizasyonlarda tekrarlandı. 55 (% 78.5) hasta toraks ultrasonografisi (US) ile takip edildi. Bu süre içinde merkezimizde olmaması nedeni ile bilgisayarlı tomografi (BT) scan yapılmadı. Hastalar cerrahi ve enfeksiyon kliniklerinde yatırılarak takip edildi. En sık izole edilen bakteriler Staphylococcus aureus ve Streptococcus pnömonia idi. Antibiyotik tedavisi çocuk uzmanı tarafından düzenlendi. 8 hastaya sıvının lokulasyonu veya teknik nedenlerden dolayı iki defa tüp takıldı. Toplam 70 hastaya 81 toraks tübü yerleştirildi. Tüpler 3-41 gün içinde çıkarıldı (ort. 11 gün). 21 hastada değişen derecelerde plevral kalınlaşma, 6 hastada pnömatosel nedeni ile pnömotoraks gelişti. Riskler ve olanaklar nedeni ile fibrinolitik ajanlar ve dekortikasyon uygulanmadı. Aileler bu konuda bilgilendirildi. Plevral kalınlaşmalar çoğunlukla klinik düzelmeyi takiben azalarak 10-90 gün (ort. 20 gün) içinde kayboldu, akciğerler tamamen re-expanse oldular. Yıllık vaka sayısı iki defa artmasına rağmen, olgu sayıları yıllar içinde azaldı.Sonuç: Post pnömonik ampiyemlerde; X-ray, laboratuar testleri ve US teşhis ve takip açısından yeterli olmuştur. Tedavi sistemik antibiotikler, kapalı intercostal göğüs tübü drenajı ve göğüs fizyoterapisi kombine edilerek başarıyla yapılmıştır. İyileşme süresi uzun bulunmakla beraber, bu temel tedavi öncelikli olarak tercih edilmelidir.