Delayed growth of distal ulnar ephyphysis in dogs “Retained Cartilaginous Core” and treatments

Köpeklerde ulna’da distal epifizeal büyümenin yavaşlaması “Retained Cartilaginous Core” ve Sağaltımı

Abstract

Retained cartilaginous core (RCC) is delayed formation of bone by physis (commonly the distal ulna and lateral femoral condyles); it may be a manifestation of osteochondrosis, which in this location may cause some degree of delayed endochondral ossification. The condition occurs in large breed juvenile dogs. The history is an insidious onset of a mild lameness and valgus deviation of the carpal joint of about 10 to 20 degree. Operative treatment is not necessary in most cases because the deviation is usually mild and corrects itself, although distal ulnar osteotomy could be considered in more severe cases. Eight dogs which were referred to our hospital formed the material of the study. Nourishment habitual and portions were rearranged for treatment in all cases. Surgical treatment was only performed in a dog that had fracture of radius and deviation at the fracture site because of RCC. Operation was also recommended for other Anatolian shepherd dog because of increased severity of carpal deviation but not performed because of the client’s ignorance. Except this case treatments were successfully resulted in all cases. In conclusion, treatment including rearrangement of nourishment is sufficient in most of the cases. Additionally, operative treatment was not only necessary in the situation of severe deviation, but also be used in cases with increased carpal valgus deviation because of negatively effected radial fracture line.

Özet

Epifizeal büyümenin gecikmesi “Retained Cartilaginous Core (RCC)”; iri yapılı köpek ırklarının gençlerinde rastlanan, endokondral ossifikasyon gecikmesine neden olan bir hastalıktır. Genellikle distal ulna ve lateral condylus femoris’de rastlanır. Bu durum, değiflik derecelerde büyüme gecikmesine neden olan bir tür osteochondrosis olarak düşünülebilir. Hastalar ani başlayan bir topallık ve karpal eklemlerde 10 – 20 derecelik bir valgus deviasyonu gösterirler. Çok şiddetli olgularda distal ulna osteotomisi düşünülse de, bu tarz hastaların büyük bir çoğunluğunda deviasyon hafif olduğundan ve zamanla düzeldiğinden operasyon gerekli olmaz. Kliniğimize getirilen sekiz köpek bu çalışmanın olgularını oluşturdu. Tüm olgularda sağaltım amacıyla beslenme flekli ve miktarı düzenlendi. Operatif sağaltım sadece radius kırığı bulunan ve epifizeal büyümenin gecikmesine bağlı kırık hattında deviasyon şekillenen bir kangalda uygulandı. Başka bir kangal yavrusunda ise deviasyonun şiddetinin artması nedeniyle operasyon önerilse de hasta sahibinin ilgisizliği nedeniyle operatif sağaltım uygulanamadı. Bu olgu dıflında, tüm olgularda uygulanan sağaltımlar başarı ile sonuçlandı. Sonuç olarak, çoğu olguda beslenmeye yönelik uygulanan sağaltım yeterli olmaktadır. Ayrıca operatif sağaltım sadece şiddetli topallık gösteren olgularda değil, radius’daki kırık hattının olumsuz etkileneceği ve deviasyonu şiddetlendirebileceğ i durumlarda da uygulanmalıdır.