Journals / Türk Tarım - Gıda Bilim ve Teknoloji dergisi / 2019 / Cilt: 7 - Sayı: 10
Comparison of Pearl Sac Formation in Four Mussel Species (Mollusca: Bivalvia: Unionoida) at the Graft Implantation
- Pages
- 1699–1704
- DOI
- —
Abstract
In this study, the most suitable mantle part and host mussel species for pearl sac formation were determined. A total of 400 mussels, consisting of four different types (Unio terminalis, Potamida littoralis, Leguminaia wheatleyi and Anodonta pseudodopsis) were used. The average dorso-ventral lengths of the mussels were respectively; 7.89±0.25; 7.28±0.38; 10.68±0.27 and 11.14±0.34 cm. Mantle tissue slices in the size of 3×3 mm obtained from the pallial edge of mantle tissue were used as grafts. Two different mantle sections were identified for graft implantation, one being the mantle cavity and the other was incisions on the mantle tissue. At the end of the three-month pearl culture, the mantle cavity section was identified as the best graft implant site. U. terminalis was determined as the most successful species in terms of survival rate and pearl formation. P. littoralis was the second successful species and L. wheatleyi was the lowest among the species. This study is a guide for long-term pearl production on nacre thickness and quality which are considered important in pearl production.
Özet
Bu çalışmada, inci kesesi oluşumu için en uygun manto bölümü ve en iyi konakçı midye türü tespit edilmeye çalışılmıştır. Araştırma için dört farklı midye türünden oluşan (Unio terminalis, Potamida littoralis, Leguminaia wheatleyi ve Anodonta pseudodopsis) toplam 400 adet midye kullanılmıştır. Midyelerin ortalama dorso-ventral uzunlukları sırasıyla; 7,89±0,25; 7,28±0,38; 10,68±0,27 ve 11,14±0,34 cm’dir. Manto dokusunun pallial kenarından 3×3 mm büyüklüğünde elde edilen manto doku dilimleri, greft olarak kullanılmıştır. Biri manto boşluğu diğeri manto dokusu üzerinde açılan kesitler olmak üzere, greft implantasyonu için iki farklı manto bölümü tercih edilmiştir. Üç aylık inci kültürü sonunda, manto boşluğu bölümü en iyi greft implant bölgesi olarak belirlenmiştir. U. terminalis, yaşama oranı ve inci kesesi oluşumu bakımından en başarılı tür olarak tespit edilmiştir. P. littoralis’in ikinci başarılı tür olduğu, L. wheatleyi’nin ise türler arasında en düşük sonuç veren tür olduğu belirlenmiştir. Bu araştırma, inci üretiminde önemli görülen sedef kalınlığı ve kalitesi konusunda, uzun süreli inci üretim çalışmaları için bir rehber niteliği taşımaktadır.